Join Radio MENU
Join Radio -
Interviews

Άλκης Παπασταθόπουλος: Ο σκηνοθέτης που (δεν) κρύβεται, πίσω από το viral των ημερών, το «Gomenaki» των Someone Who Isn’t Me!

LIVE NOW! Join Radio - Join Radio Join Radio

Το άκουσα πρώτη φορά από τον φίλο μου τον Δημήτρη Λιλή τον Μάρτιο και καρφώθηκε στο μυαλό μου από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Το λένε «Gomenaki»   και είναι των Someone Who Isn’t Me,  Έγινε ο δεύτερος εαυτός μου, το τραγουδούσα όλη μέρα, ήθελα (και θέλω) να το ακούω συνέχεια. Την Δευτέρα κυκλοφόρησε το πολυαναμενόμενο videoclip σε σκηνοθεσία του Άλκη Παπασταθόπουλου , μετά από 3 teaser video που μας είχαν εξάψει (με μεγάλη επιτυχία) την περιέργεια αλλά κατά πολύ και την φαντασία. Αυτό που δεν περίμενα ήταν όμως το ξαφνικό «πάγωμα» στο youtube από τη Τρίτη το βράδυ. Το «Gomenaki» για αδιευκρίνιστους λόγους θεωρήθηκε «ακατάλληλο για ανηλίκους». Γυμνό δεν είδα. Μόνο ένα φιλί μεταξύ αγοριών κι άλλο ένα μεταξύ αγοριού και κοριτσιού. Είδα και μια πολύ όμορφη κινηματογράφηση και ένα σημαντικό σχόλιο πάνω στην καταπίεση της εφηβείας, στο bullying  και την απροσδιοριστία του φύλου στον έρωτα. Επίσης είδα και αρκετά hate comments κάτω από το video, τα «συνηθισμένα ύποπτα» όταν το άρωμα της διαφορετικότητας ποτίζει τα πλήκτρα. Και την οθόνη.

Μίλησα με τον Άλκη, το «Gomenaki» είναι τον τελευταίο καιρό το κολλητάρι μου κι έπρεπε να μάθω για όλα αυτά. Όπως έπρεπε να μάθω και ποιοι ακριβώς κρύβονται πίσω από αυτή την -οριακά- μικρού μήκους ταινία που έντυσε εξαιρετικά οπτικά την νέα κυκλοφορία των SWIM και έχει γίνει το talk of the town!

  • Τα hate comments κάτω από τις αναρτήσεις του video θα ήταν προφανώς καλύτερο να μην τα βλέπαμε ποτέ αλλά το ότι υπάρχουν αποτελεί απόδειξη πως οτιδήποτε παρεκκλίνει από το «κανονικό» γίνεται αμέσως στόχος κακοποίησης. Το youtube είναι άλλωστε ένας μικρόκοσμος της ελληνικής κοινωνίας και για μένα αυτά τα σχόλια υπάρχουν για να μας αφυπνίζουν κι όχι να μας τρομάζουν. Το μοναδικό κρίμα είναι ότι όλο αυτό το παράλογο μίσος έκανε το βίντεο ήδη από χτες [ακατάλληλο για ανηλίκους βάση των οδηγιών της κοινότητας], ενώ δεν έχει τίποτα explicit ή παραβιαστικό προς τους όρους. Κι αυτό σε κάνει να αναρωτιέσαι σε μεγαλύτερη κλίμακα για το πως τελικά μια «κοινότητα» μπορεί, απλά γιατί έτσι, να καθιστά μονίμως ακατάλληλες για ανηλίκους και ακατάλληλες γενικά όλες αυτές τις διαφορετικές ιστορίες αγάπης.

Άλκης Παπασταθόπουλος & Ζακ Σιμχά

  • Η ιδέα προέκυψε τον Οκτώβριο του ’16.  Μου είχε αρέσει πολύ το κομμάτι. Μου δημιούργησε πολύ έντονες εικόνες κι οι στίχοι έλεγαν ξεκάθαρα για μένα μια ιστορία. Οι Someone Who Isn’ t Me διάβασαν το πρώτο draft, τους άρεσε πολύ και μπήκαμε κατευθείαν στη δημιουργική διαδικασία. Ξεκινήσαμε casting  μαζί με τη Μαρία Χατζάκου, την παραγωγό του project και τη Βασιλίνα Κουλιού (casting director & life savior) και βλέπαμε διάφορο κόσμο για καιρό. Ταυτόχρονα έμπαιναν στη διαδικασία και άλλοι βασικοί συντελεστές, συζητούσαμε πολύ, «θερίζαμε» τους δρόμους, ψάχναμε που θα βρούμε στην Αθήνα το αμερικάνικο suburbia, βλέπαμε εμμονικά Sofia Coppola και διάφορα teen movies των 90s, και τα ξανασυζητούσαμε. Μαζί με το χειμώνα επήλθε μια παύση διαρκείας και το ξαναπιάσαμε το καλοκαίρι.

Μαρία Χατζάκου

  • Όλο αυτό έγινε με λίγα χρήματα, μέσα στον καύσωνα. Ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος του στήθηκε και γυρίστηκε όλο μέσα σε ενάμιση μήνα. Προ-παραγωγή, πρόβες, ρεπεράζ, όλα μαζί. Αλλά υπήρχε διάθεση, πώρωση σχεδόν, όχι μόνο από εμένα αλλά από όλες όσες το πλαισίωσαν. Είχαμε ένα φανταστικό crew αποτελούμενο σχεδόν εξ ολοκλήρου από γυναίκες το οποίο το αγκάλιασε όλο αυτό με φοβερή τρυφερότητα. Γενικά εισέπραξα πολύ στήριξη και κυρίως πολύ εμπιστοσύνη από συνεργάτες με τρομερό ταλέντο και δημιουργικότητα. To ότι ανέλαβε την παραγωγή η Haos Film ήταν φυσικά ζωτικής σημασίας για το project, γιατί υπήρχε ένα δυνατό «know how» και αυτό μου έδωσε πολύ μεγάλη δημιουργική ελευθερία.

Αλεξάνδρα Αλιφαντή & Ζακ Σιμχά

  • Bullying και queer ελευθερία, δεν ξέρω κατά πόσο είναι αλληλένδετα, γιατί πραγματικότητα από πραγματικότητα διαφέρει πολύ και η «queer ελευθερία» είναι μάλλον ένα πολύ γενικό concept. Άλλο να είσαι queer στην επαρχεία, κι άλλο στην πόλη, άλλο queer και φτωχός, άλλο queer με λεφτάΆλλη πραγματικότητα αντιμετωπίζουν τα trans άτομα κι άλλη τα cisΕίναι πολύ διαφορετικές οι θέσεις που βρίσκεται κάθε άτομο και αυτό κάνει για κάποια άτομα πιο απλές τις διεκδικήσεις ενώ για κάποια άλλα πολύ δυσκολότερες. Καταπίεση σαφώς συνεχίζει να υφίσταται και τα queer άτομα εξακολουθούν να είναι πολύ ευάλωτα και στοχοποιημένα.

Ζακ Σιμχά και Βασσιλική Κίττα

  • Δουλέψαμε πολύ το facebook και τα social media για να βρούμε άτομα και ο περισσότερος κόσμος του καστ βρέθηκε έτσι. Αλλά δραστηριοποιήθηκε και ένα μεγάλο δίκτυο φίλων οι οποίοι είχαν το νου τους και πρότειναν συνεχώς κόσμο. Ο Ζακ ήταν κατά τύχη το πρώτο άτομο που είδαμε για το ρόλο κι ενώ τα castings συνεχίστηκαν για αρκετό καιρό, συνεχώς γυρίζαμε στα tapes του. Γράφει υπέροχα στην κάμερα, αυτό δε το προσπερνάς εύκολα, αλλά περισσότερο για μένα μέτρησε πως από την πρώτη φορά που συζητήσαμε για το project (και ο Ζακ τότε πήγαινε ακόμα σχολείο), αντιλαμβανόταν πολύ καλά για ποιο πράγμα μιλούσα, την ιστορία, την καταπίεση, την απροσδιοριστία στο φύλο του χαρακτήρα που ήθελα να φτιάξω. Δουλέψαμε αρκετά τις σκηνές, καήκαμε όλο το καλοκαίρι με τον Ζακ, την Αλεξ και το Μάνο. Τους τρέχαμε από πλατεία σε πλατεία κι από ταράτσα σε ταράτσα. Και οι τρεις τους και τα υπόλοιπα παιδιά είχαν μεγάλη επίδραση στο project, πολλά κομμάτια τα ξαναχτίσαμε ουσιαστικά από την αρχή όλοι μαζί, έτσι θέλω να δουλεύω αλλιώς είναι πολύ μοναχικά.

Οι κονσέρβες μονόκερου που μας έφτιαξε η Μαρία Βέττα

  • Η σκηνή με το ροζ υγρό είναι ένα σημείο κλειδί για την ιστορία. Το ροζ ζουμί για μένα ήταν μια φαντασιακή εικονοποίηση του queerness και του femininity. Αυτή η σκηνή δεν γράφτηκε καθόλου ως μια ερωτική στιγμή, αλλά ως η τελική μάχη που το gomenaki  πρέπει να δώσει για να φτάσει στο στόχο του. Όταν ο f*boy μαγεμένος, την πέφτει παραβιαστικά στο gomenaki και προσπαθεί να το φιλήσει, να το κατακτήσει δηλαδή, η ίδια η μεταμόρφωση του λειτουργεί σαν ασπίδα προστασίας. Αυτή η μεταμόρφωση και το θάρρος να τη σηκώσεις, αποτελεί από μόνη της ένα όπλο το οποίο κάνει το gomenaki απροσπέλαστο στην τοξική αρρενωπότητα.  Το ροζ υγρό είναι ο υιός της διαφορετικότητας, ο οποίος προσβάλει τους πάντες μα καταστρέφει μόνο τους κακούς, «τους κανονικούς» δηλαδή και λειτουργεί γι αυτούς σαν δηλητήριο.

Χριστίνα Μουμούρη με το crew της (Άλκηστις Τερζή, Εύα Βλάχου)

  • Αυτή η ιστορία είναι λίγο αυτοβιογραφική. Η βαθύτερη μου επιθυμία ήταν μάλλον να ξορκίσω το κακό, και να πάρω μια καθυστερημένη εκδίκηση για τη δική μου εφηβεία αποκαθιστώντας κάπως με αυτή τη φαντασίωση την ιστορία μου. Αλλά αυτό που ήθελα κυρίως να φτιάξω είναι μια ιστορία που η τοξική αρρενωπότητα δεν νικάει τελικά, πουθενά και σε τίποτα. Που η θηλυκότητα όσο αλλόκοτη και παράξενη, σε όποιο σώμα και με όποια έκφραση δεν είναι σε τίποτα λιγότερο άξια να κερδίσει την καρδιά μια άλλης θηλυκότητας. Και στο παράδειγμα της ταινίας την καρδιά της prom queen, του πιο γοητευτικού και δυναμικού κοριτσιού του σχολείου. Είχα πολύ ανάγκη από αυτό το happy end. Το περίμενα χρόνια.

Someone Who Isn’t Me

 

Info:

Το Gomenaki κυκλοφορεί σε 7ιντσο single / Μουσική: Μαριλένα Ορφανού/ Στίχοι: Gina Dim / Produced by: Sillyboy/ Μastered by: Ekelon at the Cave/ D-Version Music Publishing/copyright control/ Κυκλοφορεί από την Amour Records

Πρωταγωνιστούν: Jacques Simha (gomenaki)/ Αλεξάνδρα Αλιφαντή (prom queen) / Μάνος Σινιωράκης (fuckboy)/ Με τους: Κορίνα Γαλλίκα, Ντορίνα Μαυρίκου, Δημήτρης Μαντζαβίνος κ.α.

Σενάριο, Σκηνοθεσία & Μοντάζ: Άλκης Παπασταθόπουλος/ Διεύθυνση Φωτογραφίας: Χριστίνα Μουμούρη/ Σκηνικά: Μαρία Βέττα/ Κουστούμια: Βασιλεία Ροζάνα/ Mαλλιά- Μακιγιάζ: Βασιλική Κίττα/ Παραγωγοί: Μαρία Χατζάκου, Άλκης Παπασταθόπουλος/ Εxecutive Producer: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη/ Μια Παραγωγή της Haos Film/ copyright © Άλκης Παπασταθόπουλος & Someone Who Isn’t Me

Photos making of:  Άννα Ταγκάλου, Μαριλένα Ορφανού, Άλκηστις Τερζή

 Bio: Ο Άλκης Παπασταθόπουλος γεννήθηκε στη Γαλλία και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Είναι απόφοιτος του τμήματος κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από το 2016 ζει και εργάζεται την Αθήνα ως freelancer. Το 2013 η ταινία του «en flicka» βραβεύτηκε με ειδική μνεία στο Outview Film Festival.  Το 2014 η μικρού μήκους του ταινία «en pojke» έκανε πρεμίερα στο MIX Queer Experimental Film Festival της Νέας Υόρκης και συνέχισε το ταξίδι της σε πολλά διεθνή φεστιβάλ (Leeds Queer FF, Pink Screens, Queer City Cinema κ.α). Το 2016 δούλεψε ως μοντέρ στο ντοκιμαντέρ της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη «After Before» για τη συλλογή της Criterion Collection «The Before Trilogy». Τον τελευταίο χρόνο αναπτύσσει μια τηλεοπτική σειρά σε συνεργασία με τη δημιουργό της σειράς Μαρία Χατζάκου, ενώ παράλληλα ολοκληρώνει την τελευταία μικρού μήκους δουλειά του «#Hyped».
Συνέντευξη στην Μαντλέν Θεοφιλοπούλου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

BACK TO TOP