Join Radio MENU
Join Radio -
Interviews

Πάνος Δήμας: Η ήρεμη δύναμη πίσω από τις φωνές των πολλών ερμηνευτών που αγαπάς να ακούς

LIVE NOW! Join Radio - Tree Pines Zone Tree Pines Zone

Ο Πάνος Δήμας είναι vocal coach ή αλλιώς η μυστική δύναμη που κρύβεται πίσω από τις φωνές πολλών ερμηνευτών που αγαπάς ν’ ακούς.
Με σπουδές στην ψυχολογία, το ψυχόδραμα, την ανθρωπολογία και φυσικά τη μουσική, προσπαθεί, όσο μπορεί, να αλλάξει τον κόσμο μας προς το καλύτερο. 

Συναντήσαμε αυτόν τον πολυτάλαντο και δραστήριο άνθρωπο με το πηγαίο χιούμορ και την αγάπη για τη ζωή και έτσι καταλάβαμε ότι είναι από αυτούς τους τύπους που
θες να κάνεις φίλο σου.

Πόσα χρόνια ασχολείσαι με τη διδασκαλία τραγουδιού;
Ασχολούμαι από το 2001. Είμαι βαρύτονος, ήμουν στην χορωδία της ΕΡΤ για 13 χρόνια και στην Λυρική Σκηνή τα καλοκαίρια. Λέω ότι το έκανα για λόγους επιβίωσης αλλά είναι ψέμα γιατί πάντα ήμουν κόουτς από μικρός. Ξεκίνησα να το κάνω από τότε που σπούδαζα γιατί μου άρεσε πάντα να λύνω γρίφους. Αυτό το πράγμα που λέγεται διδασκαλία τραγουδιού είναι πολύ δύσκολο, γιατί είναι εσωτερική διαδικασία.
Ένας δάσκαλος δουλεύει συνήθως με εικόνες, με παρομοιώσεις και μεταφορές, προσπαθώντας να σου μεταφέρει την διαδικασία με ένα τρόπο εικονικό. Δεν είναι όπως το πιάνο που είναι τα χέρια σου έξω και τα βλέπεις. Όταν σπούδαζα δεν υπήρχε καν το ίντερνετ οπότε στηριζόσουν μόνο σε αυτά που σου έλεγε ο δάσκαλος. Δεν μπορούσα όμως καθόλου να καταλάβω τι μου έλεγαν.
Για πολλά χρόνια είχα ταλαιπωρηθεί από διαφορετικούς δάσκαλους οι οποίοι στηρίζονταν στις δικές τους εμπειρίες και δεν στηρίζονταν ούτε στην φυσιολογία ούτε στην ανατομία. Ήταν εμπειριστές.
Την δική μου εμπειρία δεν μπορώ να στην μεταφέρω για να σε κάνω κάτι. Χρειάζεται να στηριχτώ πάνω σε νόρμες που ισχύουν γενικώς. Πάνω σε αυτή τη νόρμα θα βρω το προσωπικό σου στοιχείο και θα προσπαθήσω με την συνεργασία σου να βρούμε το δρόμο σου. Αυτό ήταν που έλειπε τότε.

Είσαι και ψυχολογος ταυτόχρονα.
Είμαι ψυχοδραματιστής, με σπουδές ψυχολογίας στο Πάντειο, και ανθρωπολόγος. Η ανθρωπολογία είναι μια σπουδαία επιστήμη αν και πολύ αδικημένη. Σου μαθαίνει να αγαπάς την διαφορετικότητα, να αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει ανώτερο και κατώτερο στους πολιτισμούς. Σε μια κοινωνία καπιταλιστική που στηρίζεται στον διχασμό και ειδικά σήμερα που είναι τόσο συντηρητική και φοβική, το να αγαπάς την διαφορετικότητα είναι επικίνδυνο.
Ήμουν ο τρελός του χωριού. Όταν τα έκανα, μου έλεγαν αυτά δεν συνδυάζονται μεταξύ τους. Το καταλαβαίνεις όμως μετά τα 40. Είδες όμως; Αυτό λέω στους γονείς. Όταν το παιδι σου θελει να κανει διαφορετικά πράγματα άστο να τα κάνει. Eίναι οι ανάγκες του. Αυτό κάποια στιγμή θα έρθει και θα κουμπώσει. Έτσι κι αλλιώς η πληροφορία είναι τεράστια και πάντα μαθαίνεις κάτι καινούριο.Σε έχουν βοηθήσει αυτές οι σπουδές στο πως να αντιμετωπίζεις τους μαθητές σου;
Ναι. Είναι δυο διαφορετικά πράγματα αλλά αλληλοσυμπληρώνονται στο να προστατεύω και εγώ τον εαυτό μου. Σε περίπτωση που δω κάτι ακραίο από έναν μαθητή δηλαδή, να μην το παίρνω τόσο προσωπικά, να στεναχωριέμαι και να λέω ότι είναι δική μου αποτυχία. Μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει να φύγει κάποιος ξαφνικά από το μάθημα. Είναι αυτό που λέμε στην ψυχανάλυση, “εκδραμάτιση“. Μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει να είμαι πατρικό πρότυπο αν κάποιος ας πούμε δεν έχει καλή σχέση με τον πατέρα του. Έχω πάντα άγχος όταν έρχεται ένας καινούριος μαθητής, τρέμω ολόκληρος, γιαυτό και στο πρώτο μάθημα κάνουμε ένα μικρό συμβόλαιο. Του λέω “κοίτα να δεις εγώ είμαι ένας ταξιτζής απλός, μπαίνεις μέσα στο ταξί μου και μου λες που θες να πας. Αν μπορώ να σε πάω και αν συμφωνήσουμε που θα πάμε, θέλω – επειδή ερωτεύομαι τον στόχο του άλλου – να μην κατεβαίνεις συνέχεια για την ανάγκη σου ή να κατέβεις στην μέση της διαδρομής γιατί θα με απογοητεύσεις και θα με ματαιώσεις.
Πάντα δένομαι και ερωτεύομαι με το όνειρο του άλλου.
Είμαστε άνθρωποι και έχουμε δικά μας κομμάτια που πάντα είναι ανοιχτά και δουλεύονται, οπότε αν κάποιος έρθει και αγγίξει ένα δικό μου κομμάτι από το παρελθόν μου θα με επηρεάσει. Μου έχουν τύχει βέβαια και άνθρωποι εκείνη την στιγμή να παθαίνουν μια κρίση που πρέπει να αντιμετωπιστεί στο εδώ και στο τώρα, οπότε εκείνη την στιγμή βγάζω την καρέκλα από το αρμόνιο την βάζω μπροστά τους και συζητάμε. Δεν τα συγχέω και πάντα παραπέμπω σε συναδέλφους, απλά εκείνη την στιγμή πρέπει κάτι να κάνεις για να βοηθήσεις.

“Το να βρει κάποιος τον πυρήνα της φωνής του, την παραγωγή της φώνησης της φωνής, είναι μια ακραία διαλογιστική διαδικασία.”

Ποιά είναι η “γκάμα” των μαθητών σου;
Συμβαίνει συχνά να έρχονται άνθρωποι επαγγελματίες που έχουν έναν δύσκολο στόχο και μπορεί να χρειάζεται μέσα σε ελάχιστες ώρες να φτιάξουμε έναν ρόλο, για ένα μιούζικαλ, ας πούμε. Έρχονται στο πικ του προβλήματος και το πετάνε πάνω μου.  Με πιάνει τότε μια βίδα, μια διαστροφή και πέφτω με τα μούτρα και προσπαθούμε μαζί να βρούμε τη λύση. Και το καταφέρνουμε. Δεν με λένε τυχαία  λύτη δύσκολων προβλημάτων. Μπορεί να αναλάβω έναν μαθητή από την αρχή. Κάποιοι έρχονται γιατί κάνει καλό στην ψυχή τους. Έχει να κάνει με το αίτημα του άλλου, αρκεί να είναι ξεκάθαρο. Το να βρει κάποιος τον πυρήνα της φωνής του, την παραγωγή της φώνησης της φωνής, είναι μια ακραία διαλογιστική διαδικασία. Είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο και απελευθερωτικό ταυτόχρονα.  Για να φτάσεις εκεί χρειάζεται να κάνεις πέρα, πολλά πράγματα. Όπως την εικόνα σου, το ότι μπορεί να ανοίξεις τον λαιμό σου και να βγουν κατσαρίδες και να πρέπει να περάσεις μέσα από τις κατσαρίδες για να βγει ο θησαυρός. Εκεί, χρειάζεσαι έναν δάσκαλο με υπομονή και εμπειρία ώστε να μην φοβάται, να μην φοβίζει και εσένα και με πολλή αγάπη να ανεβείτε το βουνό παρέα και να δείτε τον ήλιο. Χωρίς να τρομάξεις. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Χωρίς να σου δείχνει την απόσταση σε σχέση με τον στόχο. Να μην καταλάβεις πώς ανέβηκες το βουνό.Δραστηριότητες στο Εθνικό Ωδείο!
Κάνω κάτι μετεκπαιδευτικά σεμινάρια εκεί σε δάσκαλους τραγουδιού όπου μαζί με εμένα, ειδικοί επιστήμονες της ΩΡΛ, της λογοθεραπείας, του ήχου, συνάδελφοι ψυχολόγοι κάνουν σημαντικές διαλέξεις ώστε να έχει ένας δάσκαλος τραγουδιού γνώσεις για να κάνει αυτή την δουλειά. Πέρα από την τεχνική, μαθαίνουν και κομμάτια της ψυχοθεραπείας, της λειτουργίας της μνήμης, της ψυχοπαθολογίας των καλλιτεχνών, της λειτουργίας του λάρυγγα και των φωνητικών χορδών, της θεραπείας. Είναι για ανθρώπους που θέλουν να διδάξουν ή διδάσκουν ήδη, τραγούδι.
Το όνειρο μου είναι να μπορέσει κάποια στιγμή να γίνει ένας σύλλογος καθηγητών τραγουδιού, όπου θα ανταλλάσσουμε την εμπειρία μας, θα ανταλλάσσουμε τις γνώσεις μας, θα διδάσκουμε ο ένας τον άλλον. Αγαπάω τις ομάδες και τις συνεργασίες και θεωρώ ότι μόνο μέσα από αυτές μπορείς να βρεις πράγματα. Γιατί, το να κάθεται ο καθένας στο στούντιο ή στην τάξη του και να θεωρεί τον εαυτό του τον βασιλιά των Ιουδαίων είναι τουλάχιστον αστείο.
Οι ομάδες είναι πάντα πιο σοφές και πιο δυνατές από το άτομο. Όλοι είμαστε μέρος μιας συντονισμένης πραγματικότητας. Όλοι έχουμε δύο αυτιά, δύο μάτια, ένα μυαλό, μια ψυχή που δονείται ταυτόχρονα. Παίρνεις μια πληροφορία, σίγουρα, διαφορετική από εμένα. Αν την καταθέσουμε με πολλή αγάπη σε μια ομάδα θα βγει κάτι θεϊκό. Αν κάθομαι όμως μόνος μου στο σπίτι και ακούω χειροκροτήματα, δεν κερδίζω τίποτα. Η λύση είναι έξω. Είναι στις ομάδες σε όλα τα πράγματα.Τι συμβαίνει με αυτή την κλινική ΩΡΛ;
Η Α’ ΩΡΛ κλινική στο Ιπποκράτειο έχει μια καταπληκτική ομάδα που έχουμε συντονίσει το ιατρείο φωνής με επικεφαλής τον Θάνο Μπίμπα, έναν χειρουργό με αγγελικά χέρια, τον Ηλία Παπαθανασίου, ένα σημαντικό λογοθεραπευτή και άλλους εξαίρετους επιστήμονες. Είναι ένα ιατρείο για καλλιτέχνες της φωνής – τραγουδιστές και ηθοποιούς – και είμαστε εκεί για να στηρίξουμε κάθε δυσκολία τους. Αντιμετωπίζουμε και έκτακτες περιπτώσεις ανθρώπων που χρειάζεται εκείνη την στιγμή να πάρουν βοήθεια γιατί για παράδειγμα έχουν μια μεγάλη συναυλία  και απλά είναι κλειστοί και σε πανικό, οπότε χρειάζεται μια άμεση αντιμετώπιση ακόμα και μέσω skype αν είναι εκτός Ελλάδας, ή στην επαρχία. Οπότε πέφτουν τηλεφωνήματα, μιλάμε μεταξύ μας και δίνουμε τις κατάλληλες συμβουλές. Επίσης υπάρχουν και οι περιπτώσεις τραγουδιστών που έχουν συμβόλαιο με τους διοργανωτές, αλλά εκείνη την στιγμή δεν μπορούν να τραγουδήσουν οπότε να χρειάζονται μια παρέμβαση ή ακόμα και μια βεβαίωση ότι όντως “έχω μια ακραία λαρυγγίτιδα και δεν μπορώ να βγω στην σκηνή”.
Το ιατρείο φωνής, λειτουργεί κάθε Τρίτη όπου έρχονται καλλιτέχνες και αναλόγως με το θέμα που έχουν, αντιμετωπίζεται είτε χειρουργικά είτε λογοθεραπευτικά είτε με απλές συμβουλές τραγουδιού.

“Αυτό που θα ευχόμασταν όλοι οι ψυχοθεραπευτές, είναι να μπορούσαν οι άνθρωποι να κάνουν τέχνη. Γιατί η τέχνη είναι μια ακραία ερωτική εμπειρία.”

Αν έπρεπε να διαλέξεις έναν δρόμο από όλα αυτά που κάνεις, ποιόν θα επέλεγες;
Δεν μπορώ να ζήσω μακριά από την τέχνη. Θα σου πω κάτι. Αυτό που θα εύχονταν όλοι οι ψυχοθεραπευτές είναι να μπορούσαν οι άνθρωποι να κάνουν τέχνη. Γιατί η τέχνη είναι μια ακραία ερωτική εμπειρία.
Έρωτας είναι η ίδια ζωή. Πραγματικά θα ήμασταν ευτυχείς αν οι άνθρωποι που υποφέρουν από ψυχολογικά θέματα έκαναν τέχνη, γιατί έτσι έρχεσαι σε επαφή με την ίδια την ζωή.
Όντας καλλιτέχνης είμαι πολύ κοντά στη ζωή. Και προσωπικά βοήθησα τον εαυτό μου μέσα από το τραγούδι, τότε μάλιστα που δεν υπήρχαν ψυχολόγοι. Ήμουν ένα παιδί με πολλά ψυχολογικά θέματα, με κατάθλιψη και φοβίες και πήγαινα στο εθνικό ωδείο μαζί με τις καθαρίστριες το πρωί και έβγαινα το βράδυ. Ήταν ο ναός της θεραπείας μου και τώρα που γύρισα στο εθνικό ωδείο και σαν δάσκαλος και σαν θεραπευτής, στην ίδια τάξη, είναι συγκλονιστικό. Άρα είναι ξεκάθαρο. Θα ήμουν δάσκαλος τραγουδιού, γιατί εμένα αυτό με θεράπευσε.Όταν βλέπεις κάποια από τα παιδιά σου στην σκηνή;
Αισθάνομαι μεγάλη υπερηφάνεια και συγκίνηση. Πολλές φορές είμαι δακρυσμένος αλλά από την άλλη δουλεύω ταυτόχρονα και σχεδόν δεν απολαμβάνω καμιά συναυλία γιατί σημειώνω παρατηρήσεις μέσα στο κεφάλι μου. Τραγικό! (γέλια)
Θυμάμαι την Αντιγόνη Ψυχράμη στο Rent. Την Μαρίνα Σάττι στο West Side Story – εκεί έκλαιγα συνέχεια στα σκοτάδια. Θυμάμαι τον Ησαϊα Ματιάμπα στο Jesus Christ Superstar. Αυτό που καταφέραμε με τον Ησαΐα ήταν συγκλονιστικό. Πολύ ταλαντούχος άνθρωπος και πολύ δύσκολος ρόλος. Τον Γιάννη Χαρούλη που όταν πήγαινα στις συναυλίες του μέσα στο πλήθος και τον άκουγα, ένιωθα τους ανθρώπους να δονούνται και να χτυπιούνται και έλεγα “τι ωραία, έχω συμβάλει και εγώ λίγο σε αυτό”.

Ποιά είναι η πιο σημαντική συμβουλή που δίνεις στους νέους καλλιτέχνες;
Αυτό που λέω στα παιδιά είναι ότι όσο και να νοιάζεστε για την καριέρα σας, νοιαστείτε ταυτόχρονα και για τις σχέσεις σας, γιατί ο άνθρωπος είναι αποτέλεσμα τριών παραγόντων: Καριέρα, οικογένεια και διαπροσωπικές σχέσεις.  Δηλαδή, αν δεν υπάρχουν τα άλλα δύο στην ζωή σου, ούτως ώστε όταν χαθεί η καριέρα, να μπορείς να κρατηθείς από τα άλλα, θα πέσεις τόσο άσχημα που δεν θα σηκώνεσαι. Αν στηρίζεσαι μονίμως στο να τρέφεις ένα ναρκισσιστικό κομμάτι, θα ματαιωθείς κάποια στιγμή. Χρειάζεσαι πάντα ένα υποστηρικτικό πλαίσιο όπως την οικογένεια σου, τους φίλους σου και την σχέση σου.

“Αν η Kardashian για παράδειγμα, ήθελε να παίξει σε μιούζικαλ και ο Webber είχε κεσάτια, θα έπαιζε και στο Φάντασμα της Όπερας.”

Με την έλευση του διαδικτύου και την έξαρση των social media, τα πράγματα έχουν αλλάξει. 
Κάποτε, όταν εμείς σπουδάζαμε μουσική, η δασκάλα ήταν υπεύθυνη για την φωνή σου. Έλεγε: “Δεν θα τραγουδήσεις τίποτα αν δεν πάρεις την έγκρισή μου“. Αν τραγουδούσες κάπου χωρίς την έγκριση της, σε έδιωχνε από την τάξη της. Τόση δημοκρατία είχαμε (γέλια).
Είχε ένα νόημα αυτό, γιατί ο δάσκαλος σαν κόουτς, είναι υπεύθυνος για την φωνή σου και σε οδηγεί. Έχει ένα σχέδιο για αυτό που κάνει και το πού πας. Αν πας εσύ και καταστρέψεις τη φωνή σου, δεν φτάνεις ποτέ στον προορισμό σου. “Μάθε πρώτα να τραγουδάς, και μετά κάνε ό,τι θες“.
Υπάρχουν παιδιά που σπουδάζουν, κοπιάζουν και προσπαθούν να καταφέρουν κάτι. Βλέπεις και άλλα που έβαλαν δύο στήθη και προχωρούν.  Υπάρχει μια λογική σ’ αυτό γιατί σε μία διεθνή οικονομική κρίση ο επιχειρηματίας θέλει να βγάλει τα λεφτά του. Αν η Kim Kardashian για παράδειγμα, ήθελε να παίξει σε μιούζικαλ και ο Webber είχε κεσάτια, θα έπαιζε και στο “Φάντασμα της Όπερας”.Ο καλλιτέχνης είναι έμπορος και προϊόν ταυτόχρονα και το σημαντικότερο προσόν του είναι να μπορεί να διαχειριστεί την ανεπάρκεια του σε όποιο επίπεδο, με ηρεμία.  Είναι ένα ευαίσθητο όργανο που δονείται μέσα από τη μουσική. Εξυπηρετεί την ψυχή του και τα συναισθηματικά του αιτήματα. Από την άλλη όμως, αν θέλεις αυτό να γίνει επάγγελμά σου, θα πρέπει να αποστασιοποιηθείς και να βρεις εκείνη τη φόρμα που θα σε οδηγήσει εκεί που θες να πας.
Αν δεν μπορείς να το κάνεις, θα είσαι απλά ένα παιδί με ταλέντο που ίσως να μπορούσε να κάνει κάτι και δεν το κατάφερε ποτέ. Είναι σημαντικά και τα δύο- τόσο το ταλέντο όσο και η δυνατότητα να μπορείς να αποστασιοποιηθείς από το ταλέντο σου και να το διαχειριστείς.
Έχει να κάνει επίσης, και με το τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις για να πετύχεις αυτό που θες. Παιδιά όπως η Μαρίζα Ρίζου, την οποία λατρεύω, είναι ένα παιδί αυθόρμητο, ανοιχτή ψυχή, αυθεντική, ταλαντούχα και χτίζει την καριέρα της βήμα βήμα. Κάνει υπομονή. Είναι πολύ σημαντικό στοιχείο η υπομονή και  δεν πρέπει να απογοητεύεσαι.  Ένα ταλαντούχο παιδί θα βρει τον χώρο του αρκεί να δουλεύει συνεχώς.
Το σημαντικότερο που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι ό,τι και να κάνει ο οποιοσδήποτε, ένας είναι ο κριτής: ο χρόνος. Θα πήγαινες κριτής σε talent show;
Θα πήγαινα μόνο και μόνο αν ήταν όλοι φίλοι για να γελάσω και να περάσω καλά.
Ένα παιδί που βγαίνει πάνω στην σκηνή και εκτίθεται, έρχεται με μια ψυχή ανοιχτή. Το να αντιμετωπίσεις έναν άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να είναι από διαταραγμένος έως πολύ ταλαντούχος κι έρχεται ανοιχτός να δοκιμαστεί, θέλει προσοχή και είναι κάτι πολύ ευαίσθητο που δεν θα μπορούσα ποτέ να διακωμωδήσω. Δεν θα μπορούσα να το κάνω ποτέ σε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζω και δεν μπορώ να ξέρω πώς μπορεί να το πάρει αν του πεις κάτι που μπορεί να τον πληγώσει ή να τον ακυρώσει.

Πες μου ένα αστείο περιστατικό που σου συνέβη…
Ένα πράγμα που οι μαθητές μου γνωρίζουν για εμένα είναι ότι με το που θα κλείσει η πόρτα και θα φύγουν, δεν θα μάθει ποτέ κανείς τίποτα. Θα τα πάρω όλα μαζί μου εκεί που θα με κάψουν – γιατί είμαι και νάρκισσος… σιγά μην φάνε εμένα τα σκουλήκια. (γέλια)

Η μουσική είναι ψυχοθεραπεία;
Η μουσική είναι ένας κώδικας. Ειδικά η φωνητική μουσική. Η πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία με ορχήστρα ήταν με την Καμεράτα, το 1995. Θυμάμαι ότι έκλαιγα σαν τρελός όταν το βίωσα.
Ήμουν πάνω στην σκηνή με την χορωδία της ΕΡΤ και περιμέναμε να τραγουδήσουμε κάτι. Πρώτη πρόβα με ορχήστρα στην ζωή μου. Η συγκεκριμένη ορχήστρα τότε αποτελούταν από ανθρώπους από όλο τον κόσμο και με διαφορετικές κουλτούρες. 
Ήταν συγκλονιστικό όταν μπήκε το πρώτο βιολί και έδωσε ένα “λα” και με το ‘λα’ όλοι συντονιστήκαμε. Η μουσική είναι ένας κώδικας επικοινωνίας, πέρα από τον γλωσσικό κώδικα και εκείνη την στιγμή κατάφερε να συντονίσει ανθρώπους από όλο τον πλανήτη.

Τι σχέδια έχεις για το μέλλον;
Θέλω να αρχίσω να αρθρογραφώ. Είμαι ακριβώς στην ηλικία που πρόλαβα το τέλος του ρομαντισμού και έχω μπει στην εποχή του ναρκισσισμού και της ατομικότητας και αισθάνομαι ότι θέλω κάτι να πω. Θέλω να μιλήσω για αυτό το αυτιστικό πράγμα που λέγεται social media.
Θέλω να μιλήσω-όσο και αν σου φαίνεται περίεργο- για αυτό που λέγεται “εργασιακά δικαιώματα” του σήμερα, που οι άνθρωποι δουλεύουν 12 ώρες τη μέρα σε τρελές συνθήκες, 3 άνθρωποι βγάζουν δουλειά για 10, χωρίς δικαιώματα, χωρίς να παίρνουν ανάσα. Γυρίζουν στο σπίτι τους, δεν έχουν καθόλου χρόνο με τον εαυτό τους και το μόνο που θα κάνουν είναι να μπουν σε ένα αυτιστικό facebook για να επικοινωνήσουν γραπτά με έναν άλλον άνθρωπο. Αρχίζουμε πια και κωδικοποιούμε ή αποκωδικοποιούμε το συναίσθημα μέσα από τον γραπτό λόγο. Σιγά-σιγά αρχίζει και μειώνεται η εξωλεκτική επικοινωνία και μιλάμε μόνο με τον γραπτό λόγο. Δεν είναι καλό ή κακό. Είναι σίγουρο διαφορετικό από αυτό που έχω βιώσει σαν παιδί που βγαίναμε στους δρόμους, είχαμε την αμηχανία της επαφής, την διαδικασία της σχέσης. Να πω φίλος και να είναι φίλος.
Τώρα συναντιέσαι στον δρόμο με έναν “φίλο” από το facebook, γυρνάτε το κεφάλι από την άλλη και δεν μιλάτε, γιατί δεν έχετε απλά τίποτα να πείτε σε πραγματικό επίπεδο.

Τρία αγαπημένα σου κομμάτια μουσικής.
Όταν ονειρεύομαι, ακούω αυτό:

Όταν θέλω να πλαντάξω, αυτό:

Και όταν θέλω να ξεκουραστώ, αυτό:

Συνέντευξη: Γιάννης Ντάρδης
Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

BACK TO TOP