Join Radio MENU
Join Radio -
Join Radio -
TALKING HEADS

TRACK ME DOWN: Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΓΔΑΝΟΣ ΘΕΩΡΕΙ ΠΩΣ ΤΟ “YOUR SONG” ΤΟΥ ELTON JOHN ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΝΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΠΙΣΩ
Ο Δημήτρης Μπογδάνος είναι σκηνοθέτης και δημιουργός του the.flat.
“Στην εφηβεία άκουγα φανατικά το soundtrack του επικού Sister Act με τη Whoopi Goldberg (απ’εξω ολόκληρο λέξη προς λέξη), το Black & White του Michael Jackson και τα άπαντα του Bryan Adams. Το πρώτο άλμπουμ που κόλλησα δεν ήταν άλμπουμ, ήταν μία κασέτα ενενηντάρα. Απο τη A πλευρά είχε γράψει ο πατέρας μου το soundtrack του West Side Story και από την άλλη αντέγραψα εγώ ένα από τα πρώτα cds που μπήκαν στο σπίτι μας, αυτό του Lion King, διά χειρός Elton John. Η κασέτα αυτή ταξίδεψε μαζί μου σε κάθε προορισμό και κυριολεκτικά έλιωσε στις κεφαλές ενός Sony Walkman. Ο
σωστός ποπ σταρ “πρέπει να σου δίνει την αίσθηση ότι έχει ζήσει τα πάντα στη ζωή του. Πρέπει να τον αναγνωρίζεις από την πρώτη νότα. Πρέπει να ντύνεται συγκλονιστικά και πρέπει να έχει ένα μάτι μπλε κι ένα πράσινο. Ο σωστός σταρ είναι (και όχι ήταν) ο David Bowie. Ένας κόσμος χωρίς μουσική…δε θα είχε γεννήσει τον Vivaldi, τον Prokofiev, τον Louis Armstrong, τον Cole Porter, την Billie Holiday, την Ella Fitzgerald, τους Beatles, τον Elvis Presley, την Aretha Franklin, τον Marvin Gaye, τον Freddie Mercury, τον Bryan Ferry, την Amy Winehouse, τον Antony Hegarty, τους Beirut. Χρειάζεται να πω περισσότερα;
Κι αυτή είναι η Track Me Down λίστα του και είναι γεμάτη υπέροχες εκπλήξεις. Play it loud, mate!
 
Το τραγούδι που με κάνει να νιώθω πως τα πάντα είναι δυνατά.
Όταν ήμουν μικρός, είχα ένα ζευγάρι αθλητικά (σπορτέξ) PUMA που με έκαναν να τρέχω πιο γρήγορα(!) κι ένα τραγούδι που στα δύσκολα λειτουργούσε σα μαγικό φίλτρο για να με κάνει να χαμογελάω. Οκ, ξέρω τι είναι αυθυποβολή αλλά αυτό μέχρι σήμερα δεν με εμποδίζει να το σφυρίζω όταν τα πράγματα ζορίζουν.  

Το τραγούδι που μου φέρνει στο μυαλό οικογενειακές διακοπές.
Στον οικογενειακό Σκαραβαίο υπήρχαν δύο κασέτες που θυμάμαι και θα θυμάμαι για πάντα. Όταν λοιπόν φορτώναμε το αμάξι για το καλοκαίρι με τις βαλίτσες μας, τις προμήθειες δύο μηνών και τα ποδήλατα μας συνήθως στο κασετόφωνο έπαιζε ο αγαπημένος του πατέρα μου, ο Joe Dassin, που σήμερα αισθάνομαι σαν μία ανεξίτηλη επιρροή. Κι αφού πια είχαμε εγκατασταθεί στο νησί, όταν το σούρουπο επιστρέφαμε από τη θάλασσα, θυμάμαι τον εαυτό μου κολλημένο ανάμεσα από τις πλάτες των μπροστινών καθισμάτων και μαζί με τη γεύση του αλατιού στο μπράτσο της μητέρας μου, στο στόμα μου αντηχούσαν στίχοι για μια αλεπού, μια κουρελού και κατι αποφάγια από έναν ιστορικό δίσκο-medley, γεμάτο σφηνάκια από χιτ της εποχής, τους Μπαμπάδες & Ροκάδες. Σε αυτή την εκδοχή η Κατερίνα Αδαμαντίδου τραγουδά τα άπειρα υπονοούμενα του Λάκη Παπαδόπουλου που ποτέ δεν πότισαν την παιδική μου συνείδηση όμως σίγουρα την άνθισαν.  

 
Το τραγούδι που ακούγεται καλύτερα με συννεφιά.
Το Mid Air το αγαπώ κάτω από κάθε καιρικό φαινόμενο. Όμως η συννεφιά (μέσα ή έξω) σίγουρα του πάει περισσότερο. Τέτοιες συννεφιές είχε και η Λου Γουότερλου, η ηρωίδα της παράστασής μας Μπιλ & Λου, αφού για δύο χρόνια γέμιζε τη σκηνή με τη μελωδία του.

 
Το τραγούδι που θα μπορούσε να έχει γραφτεί για εμένα.
Με αυτό το μικρό αριστούργημα που πρωτοερμήνευσε ο Nat King Cole, δε θα έλεγα ότι ταυτίζομαι στιχουργικά ωστόσο η μελωδία του με έκανε πάντα να νιώθω ότι εσωκλείει ένα κομμάτι μου. Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω γιατί. 
Φέτος το τίμησα και κυριώς με τίμησε, αφού το χρησιμοποιήσαμε ως βασικό μουσικό θέμα στην παραστασιακή εκδοχή του Μικρού Πρίγκιπα όπως αυτός ανέβηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Εδώ η σπάνια live εκτέλεσή του από την Cher που δυστυχώς δε χώρεσε στο Mon Petit Prince

 
Το τραγούδι που δεν έγινε μεγάλη επιτυχία ενώ θα έπρεπε.
Επιστρέφοντας πριν δύο χρόνια στην εφηβική, μουσική εμμονή μου, τον Bryan Adams, ανακάλυψα αυτό το κομμάτι. Θεωρώντας ότι είναι ίσως το πιο αξιόλογο κομμάτι της καριέρας του κι ας μην έγινε ποτέ επιτυχία, ένιωσα μία δικαίωση για κάθε δίσκο του που είχα αγοράσει από το χαρτζιλίκι μου και κάθε στίχο του που έχω τραγουδήσει παθιασμένα.

 
Το τραγούδι με το αγαπημένο μου βίντεο κλίπ.
Καθώς ξεκάθαρα αγαπημένο μου videoclip of all times είναι το προσφάτως χιλιοπαιγμένο Freedom ’90 με την παρέλαση των super models μιας άλλης εποχής, θέλησα να πετάξω και την Anna στο τραπέζι που δεν έχει “παίξει” τόσο όσο της αξίζει. Σαν προάγγελος του Lalaland εδώ η Emma Stone τα σπάει με την υπογραφή του Will Butler.

 
Το τραγούδι που θα μπορούσε να γίνει ταινία μικρού μήκους.
Δεν ξέρω αν έχει χωρέσει πιο συγκινητική ιστορία από αυτή του Mr Bojangles σε μία τρίλεπτη παρτιτούρα. Kάθε εκτέλεσή της μου φέρνει ανατριχίλα (Sammy Davis Jr, Robbie Williams) αλλά επειδή ο μουσικός απολογισμός μου όφειλε να περιλαμβάνει και λίγη από την υπέρτατη μαγεία της Nina Simone εδώ ας ζητήσουμε από τη φωνή της να μας αφηγηθεί την ιστορία του. Και όπως τόσο εύστοχα αναφέρει το comment ενός χρήστη “It’s like listening to your favourite painting”…


Το τραγούδι που θα μπορούσε να είναι ο εθνικός ύμνος της φανταστικής μου χώρας.
Το τραγούδι που θα μπορούσε να είναι ο εθνικός ύμνος -τελεία. Και κρίμα που δεν είναι. Γιατί αν ήτανε μάλλον θα ζούσαμε σε έναν καλύτερο κόσμο. 

 
Το τραγούδι που κανείς δεν φαντάζεται ότι μου αρέσει.
Τρελαίνομαι! Ποίηση, φαντασία, ερμηνεία. Υποκλίνομαι. 

 
Το τραγούδι που εξηγεί καλύτερα απ’όλα το μυστήριο της ζωής.
This sombre song would drain the sun
But it won’t shine until it’s sung
No water running in the stream
The saddest place we’ve ever seen
Everything I touched was golden
Everything I loved got broken
On the road to Mandalay
Every mistake I’ve ever made
Has been rehashed and then replayed
As I got lost along the way
There’s nothing left for you to give
The truth is all that you’re left with
Twenty paces then at dawn
We will die and be reborn
I like to sleep beneath the trees
Have the universe at one with me
Look down the barrel of a gun
And feel the Moon replace the Sun
Everything we’ve ever stolen
Has been lost returned or broken
No more dragons left to slay
Every mistake I’ve ever made
Has been rehashed and then replayed
As I got lost along the way
Save me from drowning in the sea
Beat me up on the beach
What a lovely holiday
There’s nothing funny left to say

* Ο Δημήτης Μπογδάνος έχει σκηνοθετήσει δύο από τις πιο τρυφερές και αγαπημένες μας παραστάσεις,”Τα Ταξίδια των Γκιουλ_Ιβερ”( η παράσταση πήρε παράταση έως τα τέλη Φεβρουαρίου) και το “Mon Petit Prince” που προγραμματίζεται να επαναληφθεί στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για λίγες παραστάσεις το ερχόμενο φθινόπωρο.
 
Μαρία*Πετρίδη
 
BACK TO TOP