Dog days are ΝΟΤ over

Dolores O' Riordan: Αναμνήσεις και τραγούδια που έγιναν ένα με την εφηβεία μας

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΙΣ 18 Ιανουαρίου 2018

Δημήτρης Πάντσος

«And I couldn’t find the words, 
To say, «I love you.» 
And he couldn’t find the time, 
To say, «I need you.
It wouldn’t come out right. 

Just came out all wrong.» 
 

Τα τραγούδια που σου κλέβουν την καρδιά, σκάνε από το πουθενά με αλεξίπτωτα, σε «ακουμπάνε» σαν θρόισμα πρωινού ανέμου κάπως στα κλεφτά και μοιάζουν να τα έχεις ακούσει, κάπου, κάποτε στο παρελθόν, αλλά όχι όπως «εκείνη τη στιγμή», ποτέ όπως «εκείνη τη στιγμή».  
Τα ακούς συνήθως βράδυ, κάποια στιγμή που ίσως κάνει κρύο, ίσως κρατάς ομπρέλα ίσως όχι, ίσως περπατάς μόνος ίσως όχι, ίσως είσαι ερωτευμένος, ίσως είσαι ερωτευμένος μόνο εσύ, μόνος στην άκρη του δρόμου κοιτώντας ένα σπασμένο καθρέφτη.
Το Sunday δεν ήταν το μεγάλο σουξέ του «Everybody Else Is Doing It, So Why Can’t We?». Αυτό ψάξε το ανάμεσα στα «Dreams» & «Linger». Δεν «κόπηκε» ποτέ σε single και δεν μπήκε ποτέ σε κανένα chart.
Κλείδωσε εκεί στην άκρη με τα ξεχωριστά μου και πολύτιμα, όταν το ράγισμα στη φωνή της Dolores κάπου μέσα στο «I couldn’t find the words» έγινε ένα με το δικό μου. Δεν χρειάστηκε τίποτα άλλο.

 

Μαντλέν Θεοφιλοπούλου

Δεν μπορούσα να φανταστώ το 1999 πως θα έφτανε μια μέρα που θα μου ήταν τόσο μακρινό και πως θα αρκούσε μόνο μια είδηση για να βρεθώ ξανά εκεί. Αρχές της 2ας Λυκείου, στα κάγκελα. Γενικώς. Αντιφάσεις όλη μέρα, από την ώρα που θα ξυπνήσεις μέχρι την ώρα που θα κοιμηθείς, άτιμη εφηβεία. Εκεί που είσαι μικρός για πολύ σοβαρές κουβέντες και μεγάλος για χαζομάρες, που σιχαίνεσαι το διάβασμα αλλά λατρεύεις το σχολείο και που ότι φάση και αν περνάς την βγάζεις μέσα από την μουσική που ακούς. Το Animal Instict ήταν ορόσημο τότε στη ζωή μου,παρέα μου στις μέρες που περνούσαν σε αυτή την άτιμη περίοδο της ζωής μου. Κιθάρες καθαρές, μελωδικές, μπάσο μπομπάτο και μια φωνή.. Θεέ μου τι φωνή! Γλυκιά, χαλαρή, ήρεμη δύναμη. Αχ μωρέ Ντολόρες, μας τσάκισες. Δεν γράφονται πια τέτοια τραγούδια. Και βασικά δεν τραγουδιούνται έτσι.

 

Γιάννης Ντάρδης

Να είναι ο παραλογισμός ενός ιχθύ συμπυκνωμένος σε μια χούφτα στίχους; Να είναι ότι αργότερα έπαιζε στο ριπίτ στο sony walkman, κρατώντας μου συντροφιά εκείνες τις ατελείωτες ώρες σκοπιάς στον Έβρο; Θλίψη και εγκλωβισμός μέχρι τη μέση του τραγουδιού, αισιοδοξία και λύτρωση στο τέλος του – «and the daffodils look lovely today».
Το μοιρολόι ενός νάρκισσου
φοράει την χρυσή κορδέλα του νικητή, του αγαπημένου αν θες τραγουδιού, από όλη την δισκογραφία των Cranberries, και ας μην το διάλεξαν ποτέ για single.

 

Μαρία*Πετρίδη

Linger είναι να κατεβαίνεις τρέχοντας την Καυκάσου. Να νιώθεις την ιλιγγιώδη κλίση της να σε καταπίνει.
Και τα πόδια σου να παραπατάνε στη σακατεμένη άσφαλτο, και το στομάχι σου να στεγνώνει από αυτήν την αίσθηση πανικού και ανείπωτης ευτυχίας. Και να τρέχεις ακόμα πιο γρήγορα -σχεδόν να κατρακυλάς- και καθόλου να μην σε νοιάζει αν θα τσακιστείς. Γιατί ξέρεις πως δεν γίνεται να τσακιστείς. Δεν θα σε αφήσει να τσακιστείς. Εκείνος, δίπλα σου. Που σε είπε τρελή όταν του είπες να κατεβείτε τρέχοντας την Καυκάσου.

 

Ιακωβος Φρούντας

Το Ζombie το ανακάλυψα όταν ακόμη ήμουν παιδί. Κόλλησα από την πρώτη στιγμή και δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει τραγουδήσει το ρεφραίν προσπαθώντας να πει όσο πιο παθιασμένα γινόταν όλα αυτά τα  ie-ie-ie και  oh oh oh που η Dolores O’ Riordan τα έκανε να ακούγονται σαν παιχνιδάκι. Ακόμη και αν δεν είχες ιδέα  ποιοί είναι οι Cranberries, ακόμα κι αν η μουσική τους δεν ήταν το είδος σου, η φωνή της  Dolores δεν σου άφηνε επιλογή… Και παρά το γεγονός πως το τραγούδι αναφερόταν σε δυσάρεστα γεγονότα, σε εμένα θα φέρνει πάντα στο μυαλό μία από τις πιο ξένοιαστες και αγαπημένες μου περιόδους.

 

 

 

 


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Τίτλος
Καλλιτέχνης

Background