Join Radio MENU
Join Radio -
Things We Love

Η σκοτεινή ευφορία των Haelos: Ο Νικόλας Μπογιόπουλος τους είδε live στο Λονδίνο

LIVE NOW! Join Radio - Sunny Boy Sunny Boy

Αυτή τη βραδιά την περίμενα καιρό.

Συγκεκριμένα από το 2016, όταν οι Haelos κυκλοφόρησαν το πρώτο και μοναδικό μέχρι στιγμής album τους, «Full Circle» και τα αυτιά μας γέμισαν με trip-hop βγαλμένη κατευθείαν από τα σπλάχνα των Massive Attack. Όπως τους θυμόμασταν δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 90, πριν την αποχώρηση του Mushroom και πριν ο ήχος τους αφεθεί στο άπλετο σκότος.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως οι Haelos αγαπούν το φως – ποια trip-hop μπάντα έχει αυτό το βίτσιο; Καμία. Αγαπούν τα καθαρά ηλεκτρονικά ηχοτρόπια , χρησιμοποιούν τα «σωστά» φυσικά όργανα και αποφεύγουν τα κιθαριστικά μονοπάτια των νονών τους. Νομίζω πως ο καλύτερος τρόπος για να τους περιγράψεις, είναι απλά να συγκρίνεις τον ήχο τους με άλλες μπάντες που έχουν κι αυτές καταπιαστεί με το τελευταίο πραγματικά νέο μουσικό είδος που δημιουργήθηκε στα μακρινά 90’s. Μη σου πω ξανά ποιο, το είπα πιο πριν.

Ο ήχος τους παραπέμπει σε The xx  αλλά αυτοί είναι λίγο πιο ζωηροί και δεν αισθάνεσαι πως μπορείς να τον πάρεις και κάπως γλυκά στον καναπέ με την παρέα τους, ας πούμε. Θυμίζουν Portishead, αλλά δεν παίρνουν τον εαυτό τους τόσο στα σοβαρά όσο το συγκρότημα από το Μπρίστολ, οπότε έχουν και μια πιο light διάθεση. Και σίγουρα είναι σαν να ακούς Massive Attack, αλλά στη φάση που αυτοί ήταν πιο φιλικοί με τους άλλους και κυρίως με την ίδια τους την ύπαρξη.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που βρήκαν πιστό κοινό, πόσο μάλλον σε μια χώρα όπως η Αγγλία που γέννησε το είδος αυτό. Ούτε ήταν σύμπτωση που φτάνοντας στο Electowerkz, το μέρος που γινόταν η συναυλία, υπήρχε απέξω ένα μεγάλο sold out και δίπλα στον πορτιέρη μια κοπέλα που στην οθόνη του smartphone της έγραφε «χρειάζομαι ένα εισιτήριο». Δεν έμαθα ποτέ αν η τύχη της χαμογέλασε, όχι γιατί ήταν καμιά χαώδης σε μέγεθος συναυλία – αντιθέτως, αλλά κυρίως γιατί από την πρώτη κιόλας νότα, όλοι μπήκαν (και χάθηκαν) στο δικό τους (μικρό)σύμπαν και ναι, εγώ δεν αποτέλεσα εξαίρεση. 

Ο συναυλιακός ήχος των Haelos θα μπορούσε χρησιμοποιηθεί σε μια playlist της NASA σε κάποια μελλοντική
αποστολή. Κάπου μεταξύ της μουσικής, του παιχνιδιού αντρικών – γυναικείων φωνητικών, της
ατμόσφαιρας γύρω μου και οκ, μερικών κουτιών μπίρας, αισθανόμουν πως θα αγγίξω τη
στρατόσφαιρα. Δεν ήμουν όμως ο μόνος. Ήταν σαν να ζούσες σε ένα παράλληλο sense8, ασφαλές, αγαπησιάρικο και σαφέστατα ερωτικό, το οποίο μοιραζόσουν με όλους τους άλλους- ίδιες σκέψεις, ανησυχίες και απολαύσεις. Μακάρι περισσότερες μπάντες να μπορούσαν  να δημιουργήσουν αυτή την αίσθηση.

Να πω βασικά πως είχαμε Άγιο.  Γιατί αν και δοκίμασαν καινούργια κομμάτια, κανένα δεν έμοιαζε με το κακό για εμένα προάγγελο του νέου album, το «Buried in the Sun». Σε αντίθεση με αυτό το αλλού νταλλού ep, τα καινούργια ακούγονται σαν εξέλιξη του ήχου τους και είναι εντελώς υποσχόμενα. Για παράδειγμα το νέο τους σινγκλ «Kyoto» που μόλις κυκλοφόρησε, υπόσχεται πάθος μεγάλης δυναμικής. Όσο για τα παλιά, γέμισαν με αυτά, τα τρία τέταρτα του ωριαίου σετ τους, στέλνοντας τους πάντες σε μια ονειρική νιρβάνα.

Στην καλή διάθεση βοήθησε πολύ κι ο χώρος. Το Electyowerkz είναι μια τριώροφη παιδική χαρά (ενηλίκων) στην καρδιά του Angel. Ένας από αυτούς τους ορόφους, ένας μεγάλος σκοτεινός διάδρομος, φιλοξενεί νέες μπάντες και τους πιστούς τους ακόλουθους, πριν αυτές γίνουν huge. Αυτό σημαίνει μια χωρητικότητα 400 ατόμων (το πολύ) όπου όλοι όμως είναι εκεί γιατί αγαπούν τη μπάντα. Επίσης πολλοί καλλιτέχνες είναι εκεί μόνοι τους ή σχεδόν μόνοι τους, αφού δεν είναι ακόμα γνωστοί και η όποια τρέλα τους δεν έχει κάνει ακόμη επαφή με το κοινό-βεβαίως αυτό δημιουργεί μια φανταστική ατμόσφαιρα, κάπως εντελώς οικογενειακή, οπότε όλα it’s ok, πάμε παρακάτω.
Να πω, πως ο συγκεκριμένος όροφος – σκοτεινός διάδρομος, ενδείκνυται και για κάποιο μικρό rave. Το μαύρο
σπάνε κάτι black light σε συγκεκριμένα σημεία του χώρου, τεράστια ηχεία υψώνονται από το έδαφος, το
ταβάνι είναι γεμάτο καλώδια και αρκετά χαμηλό ενώ το πάτωμα είναι σε ευθεία και καθόλου κατηφορικό όπως θα έπρεπε σε ένα συναυλιακό χώρο (ένας κοντός άνθρωπος, πάντα τα προσέχει αυτά).

Ξανά στην πρώτη σειρά λοιπόν, την επόμενη φορά.  Σιγοτραγουδώντας μαζί με τον Arthur και τη Lotti  -τον τρίτο της παρέας, Dom Goldsmith, θα τον βρεις κρυμμένο στα synth/keys, .

Νικόλας Μπογιόπουλος

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

BACK TO TOP