Leave a light on

Διάνα Βουτυράκου πώς νιώθεις που είσαι το genius κορίτσι της ρομποτικής;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΙΣ 26 Ιουνίου 2018

Η Διάνα Βουτυράκου είναι ένα φωτεινό, genius 23χρονο κορίτσι που κυκλοφορεί καθημερινά δίπλα σου αλλά ταυτόχρονα διακτινίζεται και σ’ ένα παράλληλο hi tech σύμπαν. 
Φοιτήτρια στο Πολυτεχνείο με εξειδίκευση στη ρομποτική-χειρουργική, co-founder της φοιτητικής ΜΚΟ, Unique Minds, δασκάλα και προπονήτρια ρομποτικής, γκαζώνει για το δικό της success story. 
Πριν λίγους μήνες, κατέκτησαν με τη ομάδα της, την υψηλότερη θέση για την Ελλάδα στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ρομποτικής στην Κόστα Ρίκα και τώρα ετοιμάζονται πυρετωδώς για την Παγκόσμια Έκθεση Νεανικής Καινοτομίας και Τεχνολογίας που θα πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο στην Κίνα. 
Μάθε την υπέροχη -long read- ιστορία της ένα βήμα παρακάτω. 

*UPDATE: Η Διάνα και η ομάδα της επέστρεψαν από την Κίνα νικητές! Κέρδισαν το πρώτο βραβείο και εξασφάλισαν την πρώτη παγκόσμια πρωτιά για την Ελλάδα σε αγώνες ρομποτικής. Η πρώτη φορά που ασχολήθηκα με τη ρομποτική. 
Η πρώτη φορά που ήρθα σ’ επαφή με τη ρομποτική ήταν όταν τελείωνα την πρώτη γυμνασίου. Πήγαινα στο Πειραματικό γυμνάσιο του Πειραιά κι όταν ζήτησα από τον καθηγητή μου στο μάθημα της τεχνολογίας να μας βρει κάτι πιο ενδιαφέρον από αυτά που κάναμε έτσι κι αλλιώς στο σχολείο, πήρε την πρωτοβουλιά κι έφτιαξε μονος του έναν όμιλο ρομποτικής. 
Ακούγεται εντυπωσιακό που αυτό συνέβη σε ένα δημόσιο σχολείο αλλά είχαμε και διάφορα πιο εξειδικευμένα προγράμματα! 

Η διαδικασία του μαθήματος στο σχολείο.
Ξεκινούσαμε από κάτι πολύ απλό, όπως π.χ. να φτιάξουμε ένα τρενάκι, ώστε να τσεκάρει ο καθηγητής πώς πάμε από μηχανολογικής άποψης και μετά περνούσαμε από εξέταση στο κομμάτι του προγραμματισμού που ήταν αρχικά σε πολύ απλή μορφή. Από αυτή την ομάδα λοιπόν, διάλεξε πέντε άτομα που θα άνηκαν στον όμιλο και στη συνέχεια τρεις, ανάμεσα στους οποίους ήμουν κι εγώ, που θα συμμετείχαν σε διαγωνισμούς ρομποτικής.
Συμπτωματικά, τότε πραγματοποιήθηκε ο πρώτος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Ρομποτικής. Την ίδια χρονιά στο εξωτερικό, γινόταν για 8η χρονιά η Παγκόσμια Ολυμπιάδα!Πρώτη συμμετοχή ελληνικής αποστολής σε Παγκόσμια Ολυμπιάδα.
Πάθαμε μεγάλο σοκ όταν πήγαμε στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα στην Κορέα γιατί συνειδητοποιήσαμε ότι στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε τίποτα! Ένιωσα ότι αυτά που είχαμε μάθει, ήταν μηδαμινά σε σχέση μ’ αυτά που μάθαινε κάποιος άλλος στο εξωτερικό. Τότε ήταν που αποφάσισα πως θέλω να σπουδάσω ρομποτική. 
Σκέψου πως ήμουν 13 και είχα σοκαριστεί γιατί μιλούσα με παιδιά δευτέρας δημοτικού, τα οποία ήξεραν πολύ καλύτερο προγραμματισμό από εμέναν κι έλυναν τον κύβο του ρούμπικ σε δέκα δευτερόλεπτα με κλειστά τα μάτια! Και δεν μιλάω μόνο για Ιαπωνία και Κίνα που είναι πολυ εξελιγμένοι αλλά και για ευρωπαικές χώρες γιατί η ρομποτική έχει ενταχθεί κανονικά στο εκπαιδευτικό τους σύστημα ενώ εμείς ακόμα προσπαθούμε.
Δεν πήραμε κάποια σημαντική θέση, πήγαμε πιο πολύ για την εμπειρία. Πέρα από το ότι ήταν πρώτη μας φορά ήταν και η πρώτη φορά που συμμετείχε ελληνική αποστολή στο εξωτερικό οπότε δεν είχαμε κάποια στάνταρ πράγματα για να δουλέψουμε και να οργανωθούμε. Για παράδειγμα, στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό έβλεπες 20-30 ρομπότ κι έλεγες “θα φτιάξω κάτι καλύτερο απ’ αυτό” αλλά στον Παγκόσμιο ήταν 100 φορές καλύτερα πράγματα οπότε δεν μπορούσες να είσαι προετοιμασμένος. Από την πρώτη χρονιά και μετά ανέβηκε πολύ ο πήχης για την Ελλάδα. Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε!

Η πρώτη ομάδα που συμμετείχα ως προπονήτρια.
Μετά από τη συμμετοχή μου στον πρώτο μου διαγωνισμό, οι καθηγητές αποφάσισαν να δώσουν ευκαιρίες και σε άλλα παιδιά και να ανανεώσουν την ομάδα οπότε έφτιαξα δική μου ομάδα, με έδρα το σπίτι μου.  Είπα στους γονείς μου ότι θα δανειστώ το σαλόνι για να το κάνω πίστα και να προπονούμαι.  Απο εκεί και πέρα συνέχισα τελείως μόνη μου και δήλωσα επίσημα τον μπαμπά μου για προπονητή, ο οποίος ήταν άσχετος με το αντικείμενο απλά έπρεπε να υπάρχει κι ένας ενήλικας.
Δεν χρειάζεται να ανήκεις σε κάποιο σχολείο ή οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει η δυνατότητα να φτιάξεις ανεξάρτητη ομάδα κι από τα 18 και μετά, μπορείς να προπονείς μόνος σου. 
Με αυτή την ομάδα, κερδίσαμε το Πανελλήνιο Διαγωνισμό και βγήκαμε ένατοι στον κόσμο στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό στο Abu Dabi, κάτι που δεν το είχε καταφέρει κανείς έως τότε και μέχρι και πρόσφατα, ήταν η καλύτερη θέση που είχε παρει η Ελλάδα!  Με την ομάδα που προπονώ τώρα, πήγαμε τον περασμένο Νοέμβριο στην Ολυμπιάδα στην Κόστα Ρίκα και βγήκαμε έβδομοι! 

Πηγές πληροφοριών.  
Ήμουν ένα παιδί που δεν ντρεπόμουν να χτυπήσω πόρτες για να μάθω οτιδήποτε ήθελα και να ρωτήσω τα πάντα που χρειαζόμουν. Το ίντερνετ είχε υλικό αλλά ο όγκος των πληροφοριών δεν ήταν τόσο μεγάλος όπως τώρα και ο κίνδυνος τότε ήταν ότι δεν μπορούσες να διασταυρώσεις τις πληροφορίες σου για να καταλάβεις αν αυτό που διαβάζεις είναι σωστό ή όχι. Διάβαζες κάτι και δεν είχε στο τέλος ούτε πηγές ούτε ονόματα.  Επίσης απευθυνόμουν και στους καθηγητές του σχολείου μου για να μου δώσουν συμβουλές και πληροφορίες για διάφορα θέματα που προέκυπταν.

Η πρώτη φορά που ανακοίνωσα στους γονείς τι θέλω να σπουδάσω.
Θυμαμαι τη στιγμή που ανακοίνωσα στην οικογένεια μου πως θέλω να γίνω ηλεκτρολόγος μηχανικός γιατί είναι το πιο σχετικό με τη ρομποτική. Είχαν αγχωθεί γιατί η βάση ήταν 18,5 και προσπαθούσαν να με πεισουν να δηλώσω και κάποια άλλη σχολή σε περίπτωση που δεν τα πάω καλά. Ο μεγάλος αδερφός μου είναι δικηγόρος κι οι γονείς ειναι γιατροί οπότε επικρατούσε το γνωστό σκηνικό που θέλουν ν’ ασχοληθείς με το δικό τους επάγγελμα! Ευτυχώς πέρασα εκεί που ήθελα, άρχισα να δουλεύω από τη στιγμή που μπήκα στο πανεπιστήμιο οπότε στην πορεία, με στήριξαν σε όλα.

«Τα παιδιά είναι οι πιο αυστηροί κριτές και όταν έχουν να πουν κάτι, το λένε αμέσως  χωρίς δεύτερη σκέψη.
Είναι μαγικό όλο αυτό που κάνουν γιατί είναι σαν ηρεμούν κατα κάποιο τρόπο όλα τα πρέπει της κοινωνίας!»

Σημερινό status update.
Τώρα, είμαι στο τέταρτο έτος του Πολυτεχνείου, ασχολούμαι με ρομποτική-χειρουργική, προπονώ ομάδες για διαγωνισμούς, είμαι μία από τους founders της ΜΚΟ Unique Minds,  διδάσκω ρομποτική σε γυμνάσια, λύκεια- σπάνια σε δημοτικά- και σε summer camps ιδιωτικών σχολείων.
Η ομάδα που προπονώ τώρα θα πάει στους αγώνες της Παγκόσμιας Έκθεσης Νεανικής Καινοτομίας και Τεχνολογίας που θα πραγματοποιηθεί στην Κινά τον Ιούλιο. Είναι δυο παιδιά 14 και 15 χρονών και είναι η πρώτη φορά που γίνεται δεκτή η Ελλάδα στη συγκεκριμένη διοργάνωση! 

Πότε δημιουργήθηκε η φοιτητική μας ΜΚΟ, Unique Minds.
Πριν δύο χρόνια, πήρα μια υποτροφία για την Αμερική και πήγα για ένα διάστημα στο Στάνφορντ και το Σαν Ντιέγκο. Εκεί λοιπόν, μου έκανε τρομερή εντύπωση το πόσο αφοσιωμένοι ήταν οι φοιτητές και πόσο πολύ ήθελαν να είναι στο μάθημα. Ήταν στα αμφιθέατρα με τα λάπτοπ τους, είχαν έτοιμο το επόμενο μάθημα, κρατούσαν σημειώσεις κι όταν τους ρώτησα κάποια στιγμή “πως είστε τόσο συγκεντρωμένοι σ’ αυτό”  μου απάντησαν το αυτονόητο, ότι δηλαδή αν χαζεύουν, δεν προσέχουν ή κάνουν φασαρία, τη δική τους επίδοση επηρεάζουν και χαλάνε την ποιότητα του μαθήματος άρα δεν πετυχαίνουν τον στόχο τους.
Όταν μπήκα στο Πολυτεχνείο, συνειδητοποίησα πως οι περισσότεροι φοιτητές δεν είχαν βρει τι ήθελαν είτε γιατί μπήκαν τυχαία είτε λόγω όλων των στερεοτύπων που αναφέραμε και πριν. Επικρατεί μια εντελώς διαφορετική κατάσταση σε σχέση με το εξωτερικό και σκέφτηκα πως αν εγώ, ως καθηγήτρια είχα βοηθήσει το μαθητή πριν μπει σε οποιαδήποτε σχολή να βρει τι γουστάρει να κάνει όπως έγινε και μ’ εμένα, μήπως θα ήταν αλλιώς η κατάσταση;
Εγω αγαπώ πάρα πολύ τη σχολή μου και ξέρω ότι οφείλεται στη ρομποτική οπότε αυτό ήταν το ερέθισμα να ξεκινήσουμε με τον φίλο μου τον Παύλο τον οποίο γνώρισα στην Αμερική, τη MKO, Unique Minds. Οι ιστορίες μας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος! Εκείνος μπήκε σε μία σχολή (Διεθνών κι Ευρωπαϊκών Σπουδών) επειδή άκουσε την άποψη κάποιων άλλων και τα γνωστά που λένε πως όταν βγάλεις μεγάλο βαθμό πρέπει να πας σε μία σχολή με μεγάλη βάση ανεξάρτητα αν σ’ αρέσει, και ξανάδωσε πανελλήνιες για να μπει στη σχολή που ήθελε από την αρχη. Τώρα είναι στον τομέα του marketing, είναι ευτυχισμένος και πολλές φορές σκέφτεται πως αν δεν είχε ακούσει κανέναν θα ήταν από την αρχή εκεί που ήθελε.

Τι ακριβώς κάνει η Unique Minds.
Ασχολούμαστε με τον ακαδημαϊκό προσανατολισμό. Έχουμε 357 εθελοντές φοιτητές απο διαφορετικές σχολές και οργανώνουμε βιωματικά σεμινάρια, προσομοιώσεις εργατηρίων, ανοιχτούς διαλόγους (στους οποίους καταπολεμούνται και όλα τα στερεότυπα!) κι ημερίδες για μαθητές σε διάφορα πανεπιστήμια. Εγώ και ο Παύλος είμαστε στο οργανωτικό κομμάτι κι έχουμε αναλάβει και το οικονομική διαχείρηση για τις εκάστοτε δράσεις. Οι μαθητές συμμετέχουν δωρεάν γιατί θέλουμε να δώσουμε ίσες ευκαιρίες σε όλους για να ενημερωθούν σωστά.
 Ανοίγουμε τα πανεπιστήμια σε μαθητές με σκοπό να δουν το ότι ποια σχολή θα επιλέξουν δεν έχει να κάνει με το φύλο τους, τι επάγγελμα κάνουν οι γονείς τους, τι τους λένε στα φροντιστήρια αλλά με το τι τους αρέσει πραγματικά.  Δίνουμε την ευκαιρία στο μαθητή να δει όλο το πανεπιστήμιο, να μιλήσει με φοιτητές, να παρακολουθήσει ερευνητικές ομάδες και να κάνει προσομοιώσεις εργαστηρίων. Βάζουμε π.χ. τον μαθητή του αρέσει να γίνει μηχανολόγος μηχανικός μες το εργαστήριο του μηχανολογου μηχανικού για να φτάξει το πρώτο του υδραυλικό φρένο και να δει στην πράξη τη διαδικασία. Όλα αυτά γίνονται με σκοπό να έχουν μια πιο βιωματική ενημέρωση πριν αποφασίσουν τι θέλουν να σπουδάσουν.
Τα πανεπιστήμια τα επιλέγουμε εμείς και φροντίζουμε πάντα να είναι διαχειρίσημα γιατί υπάρχουν και πανεπιστήμια που μπορεί να έχουν 7 και 8 σχολές. Όσον αφορά τα σχολεία, μας καλούν οι καθηγητές για να κάνουμε μια έρευνα ακαδημαϊκών ενδιαφερόντων ώστε να δούμε ποιους φοιτητές να πάρουμε μαζί.

Καινούριος ορισμός στο λεξικό. 
Όταν αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τον ακαδημαϊκό προσανατολισμό, μόλις ανοίξαμε το λεξικό, δεν υπήρχε καν ο ορισμός! Πολλοί νομίζουν ότι ασχολούμαστε με επαγγελματικό προσανατολισμό αλλά δεν έχει καμία σχέση γιατί εμείς δείχνουμε στον μαθητή τι θα κάνει στο πανεπιστήμιο κι όχι τι θα κάνει σε δέκα χρόνια. Ακόμα λέμε στα παιδιά “τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις” ενώ θα έπρεπε να ρωτάμε “τι θες να σπουδάσεις”.

Στερεότυπα και προκαταλήψεις για τις γυναίκες που ασχολούνται με θετικές επιστήμες. 
Αλλιώς τα βίωνα όλα ως μαθητρια κι αλλιώς τώρα αλλά θεωρώ ότι ακόμα αντιμετωπίζουμε τις ίδιες προκαταλήψεις και τα ίδια στερεότυπα όταν εν έτει 2018, στο Πολυτεχνείο είναι 80% άνδρες και 20% γυναίκες. Από πέρσι, έχουν αρχίσει να γίνονται προσπάθειες για να αναδειχθούν η γυναικεία επιχειρηματικότητα και οι ηγετικές ικανότητες των γυναικών και να αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τους άνδρες. Απλά ξέρεις τι γίνεται; Όταν κάνεις μάθημα σε ένα παιδί, ο γονιός είναι αυτός που θα σε κρίνει και ο γονιός που προέρχεται από μία παλαιότερη γενιά, έχει μεγαλώσει μ’ αυτά τα στερεότυπα και δεν έχει προσπαθήσει ποτέ να αλλάξει τρόπο σκέψης του, θα αλλάξει πολύ δύσκολα άποψη για σένα. 
Όταν είσαι μειονότητα, αν εκτεθείς, θα εκτεθείς περισσότερο από τη μάζα. Ένα κορίτσι 18 χρονών που παίρνει την απόφαση να σπουδάσει κάτι τέτοιο και αντιμετωπίζει το στερεότυπο ότι “το Πολυτεχνείο και η πληροφορική είναι για αγόρια”, αποθαρρύνεται.
Πόσο έτοιμος και ώριμος είσαι για να τ’ αντιμετωπίσεις όλα αυτά στα 18 σου;

Προσωπική αντιμετώπιση. 
Εγώ ευτυχώς είχα δει στην πράξη απο μικρότερη ηλικία πως είναι η κατάσταση. Είχα βγει στο εξωτερικό κι είχα αποφασίσει πως αυτό θέλω να κάνω ό,τι και να γίνει οπότε είχα ένα παραπάνω ερέθισμα από κάποιον άλλον που απλά του αρέσουν κάποια μαθήματα και θέλει να παει στην τάδε σχολή.

Διαφορές με τη γενιά των μαθητών
Νομίζω όμως ότι το μαγικό σ’ αυτό που κάνω είναι πως μπορείς να μαθαίνεις από τους  μαθητές σου γιατί πλέον με τόσα ερεθίσματα που έχουν απο παντού, ξέρουν περισσότερα πράγματα από σένα. Πολλές φορές ψάχνω να βρω κάτι στον υπολογιστή και μου λενε “μα εδώ είναι δεν το βλέπετε!” και ξαφνικά νιώθω μεγάλη! Πέρα από τις πηγές που είναι περισσότερες, είναι πιο εξοικειωμένοι με το ίντερνετ γιατί το χρησιμοποιούν αρκετά και στο σχολείο. Εγω θυμάμαι πως το σχολείο μας είχε δημιουργήσει την εντύπωση ότι το ίντερνετ δεν ήταν φίλος μας! 

Τι μ’ εντυπωσιάζει στους μαθητές μου. 
Όλα όσα με ρωτάνε μου κάνουν εντύπωση! Πρόσφατα ημουν με τους μαθητές μου σε μία ημερίδα στο Πολυτεχνείο και τους παρουσίαζαν τη σχολή της πληροφορικής. Ήταν λοιπόν ένας μαθητής μου, ο οποίος σχεδίασε έναν αλγόριθμο στο χαρτί του και άρχισε να αναλύει την πορεία του και τη βέλτιστη διαδρομή. Φαντάσου πως είναι μόλις 15 χρονών!
Αυτά είναι που σε κάνουν να χαίρεσαι γιατί νιώθεις πως το πρώτο ερέθισμα το πήραν από εσένα. Πιο πολύ σε συγκινεί πως καταλαβαίνουν ότι τους έχεις δώσει πολλά γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις παιδιών που μπορεί να τους δώσεις τα πάντα αλλά δεν το καταλαβαίνουν ποτέ.

«Μόνο στην Ελλάδα η αποτυχία θεωρείται κάτι τόσο κακό και αποτρεπτικό! Καλό θα είναι οι γονείς να αρχίσουν να ανοίγουν τους ορίζοντες των παιδιών και να τα βοηθούν ώστε να λαμβάνουν ερεθίσματα πέρα από τη χώρα τους.»

Αναφορές σε ταινίες και παραλληλισμοί με την επικαιρότητα.
Προσπαθώ να έχω τους μαθητές σε μία εγρήγορση με το τι συμβαίνει τώρα ώστε να κάνουμε πιο ενδιαφέρον το μάθημα. Τους αναφέρω σύγχρονες τηλεοπτικές σειρές όπως το Westworld  κι επίσης παραλληλίζω διάφορα που μαθαίνουμε με γεγονότα της επικαιρότητας όπως την είδηση με το πρώτο ρομπότ που κατάφερε να πάρει υπηκοότητα.  
Επίσης προσπαθώ να τους κάνω να αναλογιστούν ότι έχουν μια ευθύνη όταν φτιάχνουν ένα ρομπότ και  χρειάζεται να γνωρίζουν τα δικαιώματα που μπορεί να έχει αυτή η κατασκευή στο μέλλον γιατί είναι καλό να μαθαίνεις από μικρός ότι μπορείς να συνυπάρξεις με την τεχνολογία.

Πώς φαντάζεται ο κόσμος τα ρομπότ.
Επειδή όλοι έχουμε δει ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όταν αναφέρεις τη ρομποτική σε μία παρέα, όλοι έχουν στο μυαλό τους τα ανδροειδή ρομπότ. Επίσης από τα πρώτα πράγματα που λεω στα παιδιά είναι να ζωγραφίσουν ένα ρομπότ και όλοι τα φτιάχνουν με ανθρώπινα χαρακτηριστικά. 
Έτσι κι αλλιώς, όλοι οι νόμοι της ρομποτικής βασίζονται στο βιβλίο Εγώ το ρομπότ του Isaac Asimov, το οποίο είναι επιστημονικής φαντασίας! Σε τι μ’ έχει βοηθήσει περισσότερο η ρομποτική.
Σε όλους τους τομείς μ’ έχει βοηθήσει γιατί ουσιαστικά έχω μεγαλώσει μέσα απ’ αυτό. Έχω μάθει πώς να μιλάω σε κάποιον για κάτι και να το παρουσιάζω σωστά. Λένε πως όταν θες να εξηγήσεις κάτι σωστά, το πετυχαίνεις όταν κάνεις κάποιον που δεν έχει καμία επαφή με το αντικείμενο, να το καταλάβει πλήρως. Και σ’ αυτό θα σε βοηθήσει πολύ ένα παιδί κι όχι ο ενήλικας που δεν εκφράζει τη γνώμη του πάντα κι είναι πιο συγκαταβατικός ακόμα κι όταν δεν καταλαβαίνει τίποτα.  Η επαφή με τα παιδιά με ανανεώνει. Είναι οι πιο αυστηροί κριτές και όταν έχουν να πουν κάτι, το λένε αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι μαγικό όλο αυτό που κάνουν γιατί είναι σαν ηρεμούν κατα κάποιο τρόπο όλα τα πρέπει της κοινωνίας!
Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα. Κατάλαβα να αναγνωρίζω πότε αυτό που λέω είναι σε θέση να το εμπεδώσει ο ακροατής κι αυτό με βοήθησε παρα πολύ και στη σχολή επίσης.

Στερότυπα για πάντα;
Αυτό που προσπαθώ να κάνω εγώ για να αλλάξει όλη αυτή η κατάσταση με τα στερεότυπα είναι να ενημερώνω τους μαθητές και αντίστοιχα τους γονείς πως η οποιαδήποτε απόφαση των παιδιών είναι ατομική και ότι πρέπει να βασίζονται στις ικανότητες τους.
Νομίζω θα μας πάρει καιρό μέχρι να αλλάξει η κατάσταση αλλά αν αρχίζουν να βγαίνουν πιο συχνά στη δημοσιότητα success stories ανθρώπων που ακολούθησαν το ένστικτο τους, έκαναν αυτό που ήθελαν και πέτυχαν.
Μακάρι να συμβεί αυτό κυρίως για τα κορίτσια.  Από τις πιο σοκαριστικές μου εμπειρίες ήταν όταν έκανα το πρώτο μου μάθημα σε σχολείο. Κάποια στιγμή έφυγε ο βοηθός μου για να φέρει τον εξοπλισμό μου και όση ώρα έλειπε, τα παιδιά δεν με ρωτούσαν τίποτα και σκεφτόμουν πως γίνεται και δεν έχουν καμία απορία. Μόλις μπήκε λοιπόν ο βοηθός, άρχισαν να τον ρωτάνε διάφορα κι όταν τους είπα ότι δεν είναι ο δάσκαλος, το συμπέρασμα που βγήκε από τη συζήτηση μας είναι πως θεώρησαν αυτονόητο πως έπρεπε να ρωτήσουν εκείνον επειδή ήταν άντρας κι ένιωθαν μεγαλύτερη ασφάλεια.
Τα παιδιά ήταν μαθητές της πρώτης γυμνασίου κι όταν το βλέπεις αυτό λες ότι από κάπου αλλού έχει ξεκινήσει αυτό το πρόβλημα. Αντίστοιχα σε τάξη δημοτικού, μου έχει συμβεί να δω ένα κοριτσάκι να κλαίει γιατί δεν έγραψε καλά στα μαθηματικά και να μου λέει “εντάξει δεν πειράζει γιατί λένε πως τα κορίτσια δεν είναι τόσο καλά στα μαθηματικά όσο τα αγόρια”.Η αποτυχία κάνει καλό στην υγεία
Σε σχέση με όλες τις χώρες που έχω πάει, μόνο στην Ελλάδα η αποτυχία θεωρείται κάτι τόσο κακό και αποτρεπτικό!  Και προφανώς θα συνεχίσει να συμβαίνει αν π.χ  στο σχολείο  βγάζεις 16 και αντί να σου πουν κάτι ενθαρρυτνικό, σε ρωτάνε απογοητευμένοι γιατί δεν έβγαλε 20. Μαθαίνεις από την αρχή της ζωής σου ότι η αποτυχία είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί και όχι ότι θα μάθεις και θα βγεις καλύτερος.
Κι εγώ στην αρχή δεν διαχειριζόμουν την αποτυχία καλά. Θυμάμαι να γυρνάω σπίτι αρκετές φορές και να λέω ότι δεν ξαναπροσπαθώ για τίποτα κι ότι θα τα παρατήσω. Τώρα, έχω αλλάξει γιατί σου έρχονται τόσες αποτυχίες στην πορεία και πάνε στραβά τόσο πράγματα που μαθαίνεις πώς να τ’ αντιμετωπίζεις για να εξελίσσεσαι. 
Για ν’ αλλάξει αυτό, καλό θα είναι οι γονείς να αρχίσουν να ανοίγουν τους ορίζοντες των παιδιών και να τα βοηθούν ώστε να λαμβάνουν ερεθίσματα πέρα από τη χώρα τους. Στην Αμερική, ας πούμε, θεωρείται πολύ καλό να έχεις αποτύχει στις πρώτες σου start ups γιατί έχεις ζήσει μια πολύ σημαντική εμπειρία που θα σε βοηθήσει στα επόμενα σου βήματα. Εμείς μια ζωή ντρεπόμαστε να πούμε ότι αποτύχαμε κάπου!

«Με φοβίζει ο άνθρωπος που θα προγραμματίσει το ρομπότ κι όχι το ίδιο το ρομπότ. Για μένα, η τεχνολογία πάει μέχρι εκεί που αποφασίζεις εσύ να πάει.»

Ευθύνη προς τα παιδιά. 
Πάντα με απασχολεί πολύ έντονα η ευθύνη που έχω προς τα παιδιά γιατί όταν μπαίνεις σε τάξεις με τόσο μικρές ηλικίες, μπορείς καθορίσεις πάρα πολλά για εκείνα. Κάποιες φορές πρέπει να προσέχεις τι θα πεις και πώς θα το πεις και το έψαξα πολύ μόνη μου. Μπορείς να επηρεάσεις κάποιον είτε θετικά είτε αρνητικά αλλά υπάρχει και ο κίνδυνος να μην αρέσει σ’ ένα παιδί ο τρόπος που κάνεις το μάθημα και πιθανότατα να μην αποφασίσει να ασχοληθεί ποτέ με το αντικείμενο όχι επειδή δεν ήταν καλός αλλά επειδή δεν του άρεσε ο καθηγητής.
Γι’ αυτό πιστεύω πως πρέπει να διατηρείς μια ισορροπία στη σχέση σου με τα παιδιά. Δηλαδή να είσαι φίλη τους,  με κάποιους μαθητές πχ έχουμε πάει και για καφέ, αλλά ούτε να σ’ εκμεταλεύονται ούτε να είσαι αυστηρή και ψυχρή.

Επιρροή των social media στα παιδιά
Δεν ξέρω πως θα λυθεί άμεσα η η εξάρτηση από τα social media κι η επιρροή τους στην ψυχολογία των παιδιών. Θέλει πολύ δουλειά κι από το σχολείο. Αυτό που λέγαμε πάντα όταν ήμουν κι εγώ μαθήτρια ήταν πως θα έπρεπε να υπήρχε ένας σύμβουλος στο σχολείο γιατί για ένα παιδί είναι πιο δύσκολο να μιλήσει στο γονιό. Αν για παράδειγμα ένα παιδί είναι θύμα bullying στο σχολείο, είναι πολύ πιθανό το πρόβλημα να πηγάζει από τα social media. Πλέον θεωρείται περίεργο όταν σε μια παρέα 14χρονων υπάρχει κάποιος που δεν έχει facebook ή instagram. Πολύ συχνά με ρωτάνε σοκαρισμένα κάποια παιδιά πως γίνεται και δεν έχω twitter το οποίο οκ, είναι φυσιολογικό γιατί αυτές οι γενιές μεγαλώνουν κι εξελίσσονται μαζί με τα social media όχι όπως σ’ εμάς που δημιουργήθηκαν όταν τελειώσαμε το σχολείο.Η δική μου σχέση με τα social media 
Είχα πολύ κακή σχέση με τα social media μέχρι λίγο πριν ανοίξουμε τη Unique MInds. Μετά κατάλαβα σιγά σιγά ότι είμαστε σε μία χώρα που δεν αρκεί να κάνεις κάτι αλλά πρέπει να δείχνεις κιόλας ότι το κάνεις αλλιώς το ξέρουν εσύ και οι φίλοι σου. Από ένα σημείο και μετά άρχισα να χρησιμποιώ το facebook σαν εργαλείο για τη δουλεία κι όντω βοήθησε πολύ. Ήρθαν πολλές δουλειές και προβλήθηκαν όλα όσα κάναμε περισσότερο. Και στην τελική συνειδητοποιήσα ότι αν ντρέπομαι να μιλήσω για μένα ή αν δεν ξέρω να πουλάω σωστά τον εαυτό μου, δεν πρόκειται να ασχοληθεί κανείς απ’ αυτούς που μ’ ενδιαφέρουν μαζί μου.

Φόβος για την εξέλιξη της τεχνολογίας.
Με φοβίζει ο άνθρωπος που θα προγραμματίσει το ρομπότ κι όχι το ίδιο το ρομπότ! Για μένα, η τεχνολογία πάει μέχρι εκεί που αποφασίζεις εσύ να πάει. 

Κλισέ ατάκες όταν λέω ότι ασχολούμαι με τη ρομποτική. 
Πάντα μα πάντα θα υπάρξει κάποιος που θα πει “Α δηλαδή τα ρομπότ θα καταλάβουν μια μέρα τον κόσμο;” και δεν ξέρω γιατί αγαπάνε τόσο πολύ αυτή την ατάκα!
Μου λένε συχνά ότι όσοι (φαντάζονται κυρίως άνδρες κι όχι γυναίκες) ασχολούμαστε με τέτοια είμαστε nerds, κάτι το οποίο στην αρχή με πείραζε αλλά μετά το αποδέχθηκα.Ελεύθερος χρόνος. 
Για μένα είναι λίγο μύθος ότι δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος γιατί η μέρα έχει 24 ώρες και πρέπει να βρίσκεις λίγο χρόνο για σένα. Μ’ αρέσει πολύ να διαβάζω(τα nerds που λέγαμε!) λογοτεχνικά βιβλία και ποίηση, να πηγαίνω σινεμά και θέατρο, να παίρνω καφέ στο χέρι και να κάνω μεγάλες βόλτες.
Το μόνο που με ηρεμεί τελείως είναι τα μικρά ταξίδια που κλείνω κινητά και εξαφανίζομαι! Είναι κλασσική διαδικασία να ανοίγω το λάπτοπ, να ψάχνω φθηνά εισιτήρια και να κλείνω τριημερα αμέσως. Ευτυχώς η κολητή μου έχει την ίδια τρέλα και μ’ ακολουθεί.

«Το θέμα είναι να ακολουθήσεις αυτό που πραγματικά θέλεις να κάνεις. Δεν χρειαζόμαστε μόνο ηγέτες. Είναι εξίσου σημαντικοί αυτοί που απαρτίζουν μια ομάδα.»

Φίλοι.
Για μένα η φιλία είναι να βρίσκεσαι με τον άλλον και να είναι σαν μην πέρασε μια μέρα. Δεν ήμουν ποτέ ο τύπος του ανθρώπου που μιλάει καθε μέρα με τους φίλους ή που τους βλέπει συχνά απο κοντά. Δηλαδή μπορεί να βρεθώ με την παρέα μου μία φορά στις 15 μέρες αλλά να είναι σαν να είμαστε καθε μερα μαζί. Επίσης νιώθω πολύ ωραία να είμαι με άτομα που μπορώ να συζητήσω τα πάντα γιατί αποκτάς και μια άλλη οπτική για τα πράγματα. Και στην τελική, τι θα κάναμε χωρίς τους φίλους μας;

Οι άνθρωποι που εμπιστεύομαι απόλυτα και με εμπνέουν.
Σαν κορίτσι κι εγώ, ζητάω πάντα τη γνώμη του μπαμπά μου! Ό,τι και να γίνει, θα τον πάρω τηλέφωνο και τον ρωτήσω τι να κάνω.  Κι ενώ δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά που κάνω, πάντα θα με συμβουλεύσει πολύ σωστά και θα μου πει τι είναι καλό για εμένα.
Επίσης, εμπιστεύομαι και τη Τζόρτζια, μία από τις καλύτερες μου φίλες, με την οποία κουβαλάμε τα ίδια μυαλά κι ασχολούμαστε με τα ίδια πράγματα.Προβληματισμοί των παιδιών της γενιάς μου.
Νομίζω ότι στην πλεοψηφία τους είναι απογοητευμένοι. 
Ενηλικιωθήκαμε μεσα στην κρίση, αρχίσαμε από πολυ νωρίς να καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει γύρω μας, μπήκαμε στο πανεπιστήμιο και όλοι μας έλεγαν ότι πρέπει να χτίσουμε το τέλειο βιογραφικό ενώ γνώριζαν ότι ειναι πολύ δύσκολο.  Τα περισσότερα παιδιά της γενιάς μου δεν ασχολούνται με αρκετά πράγματα γιατί θεωρούν πως δεν έχει νόημα.  Όταν τελειώναμε το λύκειο, άρχιζε η κρίση και πιεστήκαμε από παντού. Όταν αρχίσαμε τη φοιτητική ζωή την οποία ονειρευόμασταν αλλιώς, αναγκαστήκαμε να περιορίσουμε πολλά και να μπούμε σ ένα διαφορετικό τριπάκι. Ξαφνικά μας ζητούσαν πρακτική, προϋπηρεσία, να πάρουμε καλούς βαθμούς αλλιώς δεν θα μας παρουν πουθενά και να βάλουμε προτεραιότητα να φύγουμε οπωσδήποτε στο εξωτερικό γιατί εδώ δεν υπάρχει μέλλον, κάτι το οποίο μας το έλεγαν συνέχεια κι από τα φροντιστήρια όταν δίναμε πανελλήνιες.
Αυτή η κατάσταση γείωσε πολλά παιδιά. Όμως έχω την αίσθηση ότι όσοι περισσότεροι προσπαθούν να δείξουν πως τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια όσο λένε ότι είναι, θα φέρουν κι άλλους που θα τους ακολουθήσουν.  Δεν είναι ανάγκη πάντα να κάνεις κάτι δικό σου, το θέμα είναι να ακολουθήσεις αυτό που πραγματικά θέλεις να κάνεις. Δεν είναι ανάγκη επίσης όλοι να είναι μπροστά, δεν χρειαζόμαστε μόνο ηγέτες. Είναι εξίσου σημαντικοί αυτοί που απαρτίζουν μια ομάδα.

Η σχέση τους με την πολιτική. 
Οι περισσότεροι δεν είναι πολιτικοποιημένοι. Επειδή η πολιτικοποίηση και η κομματικοποίηση έχουν ενωθεί σαν έννοιες, είναι αποστασιοποιημένοι. Έχουμε και τα κόμματα στα πανεπιστήμια που μας περικυκλώνουν απο παντού και πολλοί από τους φοιτητές αρνούνται ν’ ασχοληθούν γιατί δεν θέλουν να τους μπει η ταμπέλα ότι υποστηρίζουν κάτι συγκεκριμένο.

Ταμπέλες.
Δεν αρκεί να αποδείξεις μια φορά ότι είσαι καλός σ’ αυτό που κάνεις. Τη μία φορά που κάτι δεν θα πάει καλά, είναι αρκετή για να χαλάσει όλα. Αν για παράδειγμα, μια ομάδα που προπονείς δεν είναι τελικά ετοιμη να κατάβει σε διαγωνισμό, οι γονείς μπορούν πολύ άνετα να σου πουν “Εμείς ΘΕΛΟΥΜΕ να είναι έτοιμοι. Δεν είσαι τόσο καλή όσο λένε”. Είναι δύσκολο να δείχνεις συνεχώς την αξία σου για να κρατήσεις την “ταμπέλα” σου λες και δεν μετράει τίποτα απ’ όλα όσα έχεις κάνει μέχρι τότε.Διαχείριση χρόνου την εποχή του το-ζητάω-τώρα-το-θέλω-χθες.
Αγχώνομαι γενικά γιατί συχνά προκύπτουν και πράγματα που δεν τα περιμένεις αλλά πλέον έχω τους δικούς μου ρυθμούς. Για μένα, θα πρέπει οποιοσδήποτε είναι απέναντι μου να το σέβεται γιατί υπάρχει λόγος που έχω καταλήξει στο ότι έτσι πρέπει να γίνεται και μου πήρε χρόνο να το καταφέρω.

Μουσική. 
Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη προτίμηση σε μουσικά είδη. Ακούω πάντα μουσική οτιδήποτε και να κάνω, συνήθως jazz λίστες, αλλά δεν έχω ασχοληθεί ποτέ παραπάνω με συγκροτήματα, τραγουδιστές κλπ! 

Σχέδια για το μέλλον. 
Για τη Unique Minds, θα ήθελα να πάει σε όλα τα πανεπιστήμια της Ελλάδας γιατί τώρα περιοριζόμαστε κυρίως στην Αθήνα και να δημιούργησω κάτι που να υπάρχει και χωρίς εμένα. 
Όσον αφορά τη ρομποτική, όσο είμαι στην Ελλάδα θα προπονώ παιδιά και θα ψάχνω τις καλύτερες ευκαιρίες γι’ αυτά. Θα ήθελα να φύγω και στο εξωτερικό για να κάνω έρευνα στον τομέα μου και να δουλέψω σε κάποια άλλη χώρα αλλά δεν θέλω να κόψω κάθε επαφή με την Ελλάδα. *Πού θα βρω πληροφορίες  για όλα:
-Το website της Unique Minds
ΥouTube Channel
-Facebook Page

Συνέντευξη / φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Τίτλος
Καλλιτέχνης

Background