Dog days are ΝΟΤ over

Ιστορίες λεωφορείου. Αυτή η μάστιγα.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΙΣ 18 Μαρτίου 2019

Στη διαδρομή Πατήσια- Μαρούσι (από το 14  στο 550 ή το Α7), αυτό που μετρά, είναι η παρατήρηση. Και μετά η καταγραφή. Όποτε έχεις την τύχη μαζί σου.

#1. Η διπλανή μου προσπαθεί να πείσει τον Χρήστο στο τηλέφωνο πως για να μάθεις καλά αγγλικά πρέπει να έχεις έφεση, ο πισινός μου την διπλανή του Γεωργία πως η πληροφορική παραμένει το αγαπημένο του μάθημα στη σχολή και η απέναντι ετών 18+ όνομα δεν ξέρω, δεν προσπαθεί καν, απλά απολαμβάνει Αργυρό (νομίζω) στο κινητό της χωρίς ακουστικά. Ένα σπίτι είναι το λεωφορείο, μια οικογένεια πια και το μόνο που απομένει είναι να πεταχτεί και η γιαγιά από το μέσα δωμάτιο φωνάζοντας Φουέγκο #γιουροβίζιον

#2. Στην αρχή νομίζαμε πως τσακωνόταν με τη διπλανή της. Μετά πως μπήκε ελεγκτής, την έπιασε χωρίς εισιτήριο και τσακωνόταν μαζί του, πως ήταν απλά θυμωμένη με τον εαυτό της, γύρευε γιατί και μονολογούσε εντόνως, πως μπήκε ο διάολος μέσα της γιατί δεν νύστευε μέρες που είναι, πως ήταν απλά μια επαναστάτρια που το μόνο που ζητούσε ήταν να λύσει ένα ακόμη ταξικό θέμα στη γραμμή Πατήσια -Ψυχικό. Αλλά όχι. Τελικά η κυρία με το ξανθόπορτοκαλίμουσταρδί μαλλί απλά μιλούσε στο κινητό με την κολλητή της #σαντοσπιτιτης

#3. Γλυκύτατες 80χρονες, σαιζ τσαινιζ, δέρμα ρυτιδιασμένο χουρχουλιδικο, μάτι σπινθηροβόλο, συνομιλούν
«Και εκεί που πάμε έχει τουαλέτα;»
«Ναι, στο υπόγειο»
«Ασανσέρ έχει;»
«Όχι»
«Πφ Κολοκύθια»
#πολυφίλεςμου
#4. Αυτά που έμαθα σήμερα στο κουτί με τις σαρδέλες: Οι ερευνητές δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους και οι καταναλωτές δείχνουν να ξέρουν από χαρτάκια στριφτού, μόνο αυτά που χρησιμοποιούν, το αυτοκίνητο είναι ακόμη στο συνεργείο τουλάχιστον ως τα τέλη της εβδομάδας, η Βάσω συνεχίζει να είναι μουλάρα αφού δεν παίρνει τηλέφωνο και η μάνα συνεχίζει να λυσσάει για εγγόνι από την κόρη, ενώ έχει ήδη πέντε από τους γιούς. Επίσης πως οι Αθηναίοι συνεχίζουν να μιλάνε στο τηλέφωνο λες και είναι σπίτι τους και πως ακόμη αγαπούν να στριμώχνονται μπροστά στη πόρτα και μόνο #ανεσηπανωαπολα

#5. «Ξέρεις κάτι ρε φίλε την έχασα για πάντα φίλε, όπως μου είπε κι ο κολλητός μου ρε φίλε, αλλά ξέρεις και κάτι άλλο ρε φίλε, εγώ πιστεύω θα ξαναγυρίσει ρε φίλε και στη τελική αυτή χάνει ρε φίλε» και γω στη θέση της ρε φίλε μπουχος θα γινόμουν ρε φίλε, μεταξύ μας πάντα Ε ρε φίλε  #γαμωτητυχημουγαμω #ρεφλε

#6. Κύριος εντός εισαγωγικών, ετών κάπου εκεί στα εξήντα, αρνείται να βοηθήσει /μεταφέρει από τις σκάλες λεωφορείου καροτσάκι μετανάστριας με μωρό, συνδυάζοντας το με ατελείωτη μουρμούρα περί της κατάστασης της χώρας και της ύπαρξης της διαφορετικότητας στη μίζερη προφανώς ζωή του. Σε χρόνο ντε τε, οι φωνές αντίδρασης σε αυτόν τον πρωινό ρατσισμό , κυρίως από συνομηλίκους του, πνίγουν την διαδρομή και τον αναγκάζουν να κατέβει, μάλλον πρόωρα. Τελικά μπορεί και να ισχύει. Πως είμαστε περισσότεροι, απλά οι άλλοι , έστω και στιγμιαία, κάνουν περισσότερο θόρυβο! #ούξω

#7. Είναι ένας τύπος, κάθεται μπροστά μου, κλιν ίματζ ξεκάθαρα, φορά Μοντγκόμερι παλτό, μουσταρδί μπλουζάκι, μαύρο κασκόλ, στο κεφάλι ακουστικά μεγάλα Sony κάτι, γύρευε και κράτα τον καφε του σε ειδικό δοχείο που τον διατηρεί προφανώς ζεστό. Εδώ και δέκα λεπτά έχει βάλει στόχο ένα χνούδι πάνω από τη δεξιά τσέπη. Μυρίζομαι νεύρωση. Θέλω να τινάξω τυχαία το κουλούρι μου πάνω του να γίνει χαμός. Μάλλον θα το κάνω #πολυφίλοςμου

#8. Αλλάζει λεωφορεία μαζί μου- δεν μ ακολουθεί και μιλά έντονα στο τηλέφωνο χωρίς να διακόψει δευτερόλεπτο. Τα έχει με τον Κώστα και την συννυφάδα της μπορεί και όχι όμως αφού κρατά στα χέρια της σταθερό (τηλέφωνο) #τισταδιαλα #χανωκατισιγουρα


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Τίτλος
Καλλιτέχνης

Background