Dog days are ΝΟΤ over

Ο Johnny Marr έβγαλε νέο άλμπουμ και στη Μ. Βρετανία πιστεύουν πως είναι καλύτερο από αυτό του Morrissey!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΙΣ 3 Ιουλίου 2018

Τα βρετανικά μέσα εκθειάζουν το τρίτο άλμπουμ του Marr: «Call the Comet» σαν να ήταν ο κομήτης που έπεσε στην βρετανική indie κοινότητα (την ποια;) με μόνο του σκοπό να την κάνει πιο ενδιαφέρουσα. Και πιο γενναία! Τα ίδια μέσα δηλαδή που μήνες πριν έκαιγαν σαν κακιά μάγισσα στην πυρά το «Low in High School» του Morrissey, κατηγορώντας το(ν) για όλα τα δεινά της ίδιας (της ποιας;) μεγαλοπαρέας.

Στο δια ταύτα. Κακά τα ψέματα, κάποια στιγμή η ιστορία θα κληθεί να ανακαλύψει παύλα διευκρινίσει τι ακριβώς συνέβη στο ταλέντο αυτού του ανθρώπου που άλλαξε όλη την βρετανική ποπ και της χάρισε μια σειρά από μελωδίες που αργότερα πολλοί προσπάθησαν να αντικαταστήσουν και παταγωδώς απέτυχαν.  Μια χρυσή πενταετία με τους Smiths (1983-1988) και μετά τι; Μια ατελείωτη συνοδεία σε «γάμους» Με γαμπρούς και νύφες τα πιο απρόβλεπτα μουσικά όντα. Από τους The-The, στους Pretenders για ένα φεγγάρι. Και από εκεί στους Electronic για τρία. Και αν αυτό το σχήμα, παρέα με τον Bernard Sumner των New Order και τον Neil Tennant των Pet Shop Boys,  φαινόταν ως το τέλειο όχημα, άκου το «Getting away with it», «Feel every beat» και «Get the message» και θα καταλάβεις πόσο συνοδευτικός ήταν, πόσο συνοδευτικά ήταν τα ριφ αυτής της κιθάρας που κάποτε ήταν πρώτο ξεσάλωμα στη σκηνή και έκαιγε απανωτές μοναχικές καρδιές σε δευτερόλεπτα. Και μετά τι; Μετά οι Modest House και οι The Cribs. Γιατί αν η νύφη κι ο γαμπρός θέλουν τον σωστό τον session musician, θα το έχουν. Και θα διαλέξουν αυτόν που έγραψε ένα «There is a light that never goes out» ή ένα «This Charming Man». Στην καθισιά του!

Στο δια ταύτα. Κάποια στιγμή η ιστορία θα γυρίσει τις σελίδες της, θα ανατρέξει στα δύο πρώτα του άλμπουμ («Messenger» & «Playland») και θα τα σβήσει από τον χάρτη ως απλά ανάξια λόγου. Και μετά θα προσπαθήσει να κάνει το ίδιο και με το τρίτο «Call the Comet». Ένα άλμπουμ γραμμένο τύπου με στυλ και έμπνευση σε ένα παλιό εργοστάσιο του Μάντσεστερ γεμάτο με προτζέκτορες να παίζουν Al Jazeera, Fox BBC και French news για να συλλάβουν τύπου το παγκόσμιο μετατραβματικό Τραμπ-ικό παγκόσμιο μοτίβο. Ένα άλμπουμ που θα μείνει για δύο στιγμές του, το «Hi Hello» στο οποίο αντιγράφει τον πολύ παλιό εαυτό του και το «My Eternal» στο οποίο αντιγράφει αυτόν που ποτέ δεν ήταν, το leader ενός new wave σχήματος της πρώιμης εποχής,  αυτό δηλαδή που αρνήθηκε, διέλυσε και συνέθεσε απ’ την αρχή με τους Smiths. Η ιστορία ξέρει όμως πώς να παρασύρει αυτές τις ατυχήσασες βρετανικές διπλοπενιές στην άκρη του διαδρόμου. Και να τις σπρώχνει ακόμη πιο πέρα με τη μακριά σκούπα της,  Ακόμη κι αν αυτές κουβαλούν το «βάρος» των σελίδων από τις κριτικές του «Guardian» και του «NME». Που βλέπουν τελικά αυτά που μόνο αυτές βλέπουν. Οφθαλμαπάτες μιας παράλληλης πραγματικότητας!

In his words:

Για το αν αισθάνεται ή όχι κάποια «πίστη» στο Morrissey:  «Οι Smiths ήταν αυτό που ήταν, και η μπάντα στάθηκε για αυτό που στάθηκε. Είμαστε δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι και πιστεύω ότι οι περισσότεροι το γνωρίζουν. Αυτά που λέει είναι εκτός του ελέγχου μου, οπότε τείνω να μην ανησυχώ γι ‘αυτό»

Για την ανταπόκριση που είχαν τα τραγούδια τους: «Δεν νομίζω τελικά ότι μπορούν να αλλάξουν τις σχέσεις των ανθρώπων, τα τραγούδια είναι αυτά που είναι»

Για την ποπ μουσική: «Είμαι μεγάλος οπαδός της αλλά δεν είναι καθόλου σέξι πια»

Για τους φαν του παλιού του συγκροτήματος: «Είναι η ζωής τους και μπορούν να αγαπούν ότι θέλουν να αγαπούν»

Για το αν μπορεί να γράφει ακόμη catchy songs: «Μου είπαν πως το «Hi Hello» από τον τελευταίο μου δίσκο είναι το νέο «Dancing Barefoot»  ή το νέο «There Is A Light That Never Goes Out». Αντιλαμβάνομαι γιατί το πιστεύουν και γιατί είμαι αυτός ο κάποιος από τον οποίο περιμένουν κάτι τέτοιο»  

Δημήτρης Πάντσος


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Τίτλος
Καλλιτέχνης

Background