νέο joinπρόγραμα από τη Δευτέρα 16/9 #joinseason7

Join List 2018: O Δημήτρης Πάντσος επιλέγει τη μουσική πεντάδα που πρωταγωνίστησε φέτος στα ηχεία του

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΙΣ 18 Δεκεμβρίου 2018

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, blogovision και μουσικές λίστες τιμούν τα tracks που πρωταγωνίστησαν για 12 μήνες στα ηχεία μας! Απολογισμός, ανασκόπηση, ξεσκαρτάρισμα, ή χριστουγεννιάτικος ψυχαναγκασμός;
Ό,τι και αν είναι, οι παραγωγοί του Join Radio, πιστοί στα γιορτινά έθιμα,
επιλέγουν και φέτος τη δική τους χρυσή πεντάδα.


Πάτησε play κι άκουσε τις επιλογές του Δημήτρη Πάντσου.
(παίζει στον joinαερα Δευτέρα – Παρασκευή, 12:00-14:00) 

Τι είναι αυτό που «κλειδώνει» το νούμερο ένα τραγούδι, σε μια καρδιά, για μια ολόκληρη χρονιά; Γύρευε. Προσωπική ιστορία λέω και προχωρώ. Θα ήθελα να εισχωρήσω σε αυτό το νεομπαρόκ ιντι ρυθμολόγειο, να περιπλανηθώ, να τεντωθώ, να αράξω, να ξανα-τεντωθώ, να μπλέξω τα δάχτυλα μου σε άλλα δάχτυλα, να φυλακίσω το φως μέσα σε μια αγκαλιά και να ακούσω αυτό το «forgiving who you are/ for what you stand to gain/ just know that if you hide/ it doesn’t go away», ως ευλογία /ψίθυρο/ σωτηρία/whatever, πες το όπως θες, σκασιλάρα μου, αυτό είναι το πιο ουσιαστικό τραγούδι της χρονιάς για μένα.   

 

Να το ξεκαθαρίσω. Για κάποιο λόγο, ο άγιος γιουντιούμπις δεν έχει τo κανονικό του δίσκου, το απλό, το απέριττο, το λιτό, το ατόφιο, το μισακό που όταν είχε βγει τέλειωνε στα τρία λεπτά και ούρλιαζα για άλλο κι άλλο, αλλά του κάνει πασαρέλα μοντέρνα και ένα τόνο πιο πάνω αποθεωτικιά, με ρεμίξια φίλων, που είδαν στην επιστροφή της Φωνής, μια ευκαιρία να θυμηθούν αυτά που αγάπησαν στα νιάτα τους. Νομίζω πως τη στιγμή που η Tracey τραγουδά «play me good times/ shame golden years/let the music play» και αλλάζει τόνο στο ρυθμό, και καπάκι το γυρίζει σε «oh its where I’d like to be is on a dancefloor/ with some drinks inside of me», είναι η στιγμή που μου σκάνε όλα τα ντισκοτέκια της Χαλκίδας και των περιχώρων των 17 μου χρόνων και αυτό είναι κάτι που το εκτιμώ αφάνταστα, καθώς σπανίως άσμα έχει τόση δύναμη με τη μία, να με πηγαίνει εκεί.

 

Μέσα από το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς για αυτόν εδώ που γράφει, με τον καθόλου αινιγματικό τίτλο «Dancehall». Κράτα σημειώσεις. Δύο ξαδέρφια από τα επίκαιρα Παρίσια, ο Guillaume Alric και ο Jonathan Alric, χτυπάνε κορυφή, όχι επειδή σηκώνουν την γαλλική electronica από τα ερείπια των Daft Punk, αλλά επειδή επαναφέρουν την ευγένεια στο ρυθμό και το βαθύ συναίσθημα στo εφηβικό μπιμπλίκι. Για να μη μιλήσω για την ευφυΐα που έχουν στο να στήνουν τα καλύτερα κινηματογραφικά σενάρια για κάθε τρακ που αποφασίζουν να φέρουν στην επιφάνεια. Εντάξει, μίλησα.

 

Μόνο απόλυτος σεβασμός σε τραγούδι που ξεκινά με τον στίχο: «I lost my sanity with my socks». Δεν είναι αδέρφια, δεν είναι ξαδέρφια, δεν είναι γκόμενοι. Είναι απλά η Σοφία και ο Τάκερ. Ο πιο genius mainstream χορευτικός δίσκος της χρονιάς που ενώνει τα δεκαπεντάχρονα με τους γονείς τους και τα πενηντάχρονα με το υπερπέραν, έχει αυτή τη συναισθηματική τραγουδιστική στιγμή που το γόνατο πάει να καθίσει αλλά οκ τελευταία στιγμή το μετανιώνει.

 

Κάποια στιγμή είχα γράψει εδώ στο τζοινοσαιτ γι’ αυτό το τραγουδιστό κύμα: «Υγρό, ιδρωμένο χαμογελαστό και αμετανόητα ερωτικό. Θέλω να ξαπλώσω μέσα σε αυτό το ρεμίξ και να αφήσω το καλοκαίρι να περάσει από πάνω μου. Πίνοντας φριχτά κοκτέιλ με τόνους ζάχαρης και δεκάδες ομπρέλες ουράνια τόξα να συνωστίζονται στο βάθος σε καλλιστεία κομψότητας»… Δεν παίρνω λέξη πίσω. Τρακ του ’17 σε ρεμίξ του ’18. Δικαιούται θέση στην πεντάδα; Κιχ μη βγάζεις, φυσικά.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Τίτλος
Καλλιτέχνης

Background