dancing in the deepest oceans

Α trip to Iceland. Με 15 τραγούδια, φωτογραφίες και ιστορίες

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΙΣ 2 Μαΐου 2019

Ο Βαγγέλης Ρίσσου των La.Ga.Sta μας στέλνει μια χιονισμένη μουσική καρτ ποστάλ από εκεί που όλοι κάποια στιγμή, λυσσάμε να πάμε!

1: Αυτό το ταξίδι το σκεπτόμουν από τότε που ο φίλος μου ο Νίκος, είχε αφήσει το Λονδίνο και πήγε να μείνει στην Ισλανδία, για περίπου ένα χρόνο, κάνοντας διάφορες δουλειές. Ήταν γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’90, και γυρνώντας από εκείνο το ταξίδι μου έγραψε ένα cd, που ξεκινούσε με αυτό το κομμάτι…

…και με εξώφυλλο, μια φωτογραφία τραβηγμένη με lomo, από ένα σπιτάκι στην μέση του πουθενά. Σαν αυτό της φωτογραφίας.

2: Το ταξίδι στην Ισλανδία δεν είναι σαν κανένα άλλο, για τόσους πολλούς λόγους. Στο αεροδρόμιο συνειδητοποιείς πως όλα όσα σου έχουν πει για το κρύο εκεί, είναι αλήθεια. Και ήταν αυτό ακριβώς που στριφογύριζε στο μυαλό μου στο δρόμο για τη Blue Lagoon. Αλλά η αλήθεια είναι πως τελικά, το μόνο που δεν σκέφτεσαι όταν την αντικρίζεις, είναι το κρύο.

Είμαστε το γκρουπ των 2:μεσημέρι. Γρήγορος καφές και σάντουιτς (που κοστίζει όσο 4 μαζί) και έρχεται η σειρά μας. Στο βάθος ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται, στο κιόσκι με τις μάσκες προσώπου αγόρια και κορίτσια περιμένουν τη σειρά τους για τη θαυματουργή κρέμα, η κυρία μπροστά ρωτάει ποια είναι η καλύτερη για την δική της ηλικία, 2 αγόρια από την Ινδία μας πιάνουν κουβέντα, όλα καλά. Με το βραχιολάκι της εισόδου έχεις δωρεάν χυμό από το μπαρ στην άκρη της πισίνας, και με το που παραγγέλνουμε τα δικά μας αρχίζει να χιονίζει. Όλα είναι μαγικά.

3: Με το χιόνι τριγύρω η θέα από το δικό μας airbnb, είναι ίδιο με την πρώτη σκηνή από το «Last Christmas« των Wham. Στη στάση για το κρατήρα Kerith, ο αέρας είναι τόσο δυνατός που το χερούλι από την πόρτα του αμαξιού μου μένει στο χέρι. Ξεκινάει βροχή, φοράμε πολύχρωμα αδιάβροχα και μένουμε άλαλοι να κοιτάζουμε τον κρατήρα, τον ίδιο δηλαδή που νωρίτερα βλέπαμε στο you tube, ψάχνοντας για συναυλίες που έχουν γίνει εκεί. Στο Geysir, ατμοί βγαίνουν από μικρούς κρατήρες στο έδαφος και ο κόσμος περιμένει κάτω από τη βροχή, τη στιγμή που κάποιος θερμοπίδακας θα πεταχτεί ψηλά. Στον δρόμο για τον καταρράκτη Gullfoss, το χιόνι έχει πιάσει πάλι για τα καλά και έτσι όπως οδηγούμε χωρίς να φαίνονται οι λωρίδες στους δρόμους και τα αμάξια μπροστά μας, είναι σαν να είμαστε σε σύννεφο. Από το κασετόφωνο ακούγεται το «Father Figure» του George Michael και με τον Jason από το πίσω κάθισμα, το τραγουδάμε σχεδόν ολόκληρο, ενώ όλα έξω είναι λευκά σαν το βίντεο του A Different Corner.

Το τραγούδι τελειώνει και αυτό εδώ ξεκινά μέσα μου:

4: Στο δρόμο πίσω για το σπίτι, κοιτάζω μήπως και δω ξανά τα άλογα που δεν πρόλαβα να φωτογραφήσω πριν. Έτσι όπως στέκονταν, μόνα και ακίνητα ήταν σαν ζωγραφιά. Τα άλογα στην Ισλανδία μοιάζουν να είναι τα πιο όμορφα άλογα του κόσμου.

Σχεδόν με ένα περίεργο τρόπο είναι ακίνητα, καθώς στέκονται το ένα δίπλα στο άλλο για να ζεσταθούν όταν έχει κρύο.

5: Δεν ξέρω αν έχω βγάλει περισσότερες φωτογραφίες σε κάποιο άλλο ταξίδι. Κάπου είχα διαβάσει πως είναι το αγαπημένο μέρος των φωτογράφων και τώρα καταλαβαίνω γιατί. Εκείνο το πρωινό, ήταν σαν την πιο ωραία μέρα της Άνοιξης και ο δρόμος για τον Seljalandsfoss, σαν ένα όνειρο. Στην Ισλανδία, ο καιρός μπορεί να αλλάζει σχεδόν κάθε 5 λεπτά, οπότε στις στιγμές με καθαρό ουρανό και τον ήλιο να λάμπει στις απέραντες εκτάσεις, αισθάνεσαι σχεδόν τυχερός.

Στο ραδιὀφωνο εἰχαμε βρει ἐνα σταθμὀ που έπαιζε 80’s, σε κἀθε στροφἠ ο ενθουσιασμός μεγἀλωνε και τα σάντουιτς που ετοίμαζε ο Στέφανος για την διαδρομή, ήταν τα πιο νόστιμα του κόσμου.

6: Μπορεί στον καταρράκτη Skogafoss να δεις το πιο εντυπωσιακό ουράνιο τόξο (τόσο μεγάλο που με δυσκολία να χωράει σε φωτογραφία), και να μπορείς να πλησιάσεις τόσο κοντά όσο ίσως σε κανέναν άλλο, αλλά μόνο στον καταρράκτη Seljalandsfoss μπορείς να περάσεις κυριολεκτικά από πίσω, να φτάσεις σε μια μικρή σπηλιά που έχει εκεί, και να δεις τα νερά να πἐφτουν μπροστά σου.

Όπως ο Jason σε αυτήν εδώ τη φωτογραφία που μοιάζει να χορεύει, σε αντανακλάσεις μαγικές.

7: Για όλους τους άδειους δρόμους…

…που οδηγήσαμε, σταματήσαμε και φωτογραφήσαμε.

8: Είναι μια από τις πολλές φορές που σταματήσαμε το αυτοκίνητο να κατεβούμε για φωτογραφίες και κοιτάζοντας τον άνθρωπο με το άσπρο μπουφάν στα ξερά χόρτα, μου ήρθε στο μυαλό το «Secret Land» της Sandra…

…και το video clip με έναν άντρα να περπατά σε ξερά χόρτα/στάχυα και μετά μεγάλα κύματα να γεμίζουν την οθόνη, με το κορίτσι στο δικό του «Secret Land» να τραγουδά κουκουλωμένη, όπως εμείς από το κρύο.

9: Ο Στέφανος και ο Θοδωρής, μετά από μία ώρα πεζοπορίας στο δρόμο για το Solheimasandor, και τα συντρίμμια του αεροπλάνου DC, σε ένα απέραντο άδειο τοπίο – εντελώς ξερό-, με μαύρες πέτρες. Σαν ένας  δρόμος που οδηγεί στο πουθενά μιας που για πολύ ώρα δεν βλέπεις τίποτα παρά μόνο την άκρη του ορίζοντα και το μόνο που σε κρατάει στο μονοπάτι  για να μη χαθείς είναι οι μικρές κίτρινες κολώνες αριστερά και δεξιά.

Στο δικό μου μυαλό τα συντρίμμια ενός άλλου αεροπλάνου στο εξώφυλλο του sci-fi lullabies.

10: Ο ίδιος δρόμος στο γυρισμό, μετά από άλλη μια ώρα πεζοπορίας, τα συντρίμμια του αεροπλάνου στο άδειο τοπίο δίπλα στη θάλασσα…

…και η σκέψη πως το βόρειο σέλας από εκεί θα είναι κάτι μαγικό.

11: Για τον παγετώνα που είδα για πρώτη φορά, για τα μεγάλα κομμάτια πάγου που ήθελα να μπορούσα να περπατήσω πάνω τους…

…και για την παρέα στην άκρη της φωτογραφίας που περπάτησε τόσο πολύ για να φτάσει εκεί που έμοιαζε όντως σαν να είχε χαθεί.

12: Σε μια στάση για βενζίνη και καφέ, γελάσαμε πολύ. Η Bjork ήταν παντού.

Θυμάμαι εκείνο το άρθρο του Κ.ΒΗΤΑ στο 01 για το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο «Το Βόρειο Σέλας στα μάτια σου». Σήμερα, εδώ, στη χώρα της, τη βρίσκεις παντού, μέχρι και σε τέλειο branding για καραμέλες: «sing like bjork» (οκ για τους ακόμη πιο εναλλακτικούς υπάρχουν και οι καραμέλες «understand Sigur Ros», ανάλογα με την γεύση που θα διαλέξεις). Σε ένα παλιό ντοκιμαντέρ του MTV τη θυμάμαι να περπατάει στους δρόμους του Reykjavik και να μιλάει για τις γειτονιές που μεγάλωσε. Ευκαιρία τώρα, σκέφτηκα και ακολουθήσαμε τα «ίχνη» της. Από την Εκκλησία που κρεμάσαμε μια ευχή για τους πρόσφυγες και τον πλανήτη, μέχρι την άκρη του Λιμανιού, εκεί που βρήκαμε το πιο όμορφο μικρό εστιατόριο, με τσιπς από ψάρι, τσάι από φύκια και σούπα αστακού. Το ίδιο απόγευμα στο κέντρο του Reykjavik, οι φίλοι μου μπήκαν σε ένα βιβλιοπωλείο και εγώ λίγο πιο πέρα σε ένα μικρό δισκοπωλείο που είχε στην βιτρίνα τη συλλογή Napoli Segreta Volume1 δίπλα στο «Looking Up» της Carrie Cleveland. Δύο από τους δίσκους δηλαδή που είχαμε στις λίστες με τα καλύτερα του 2018 για το LAGASTA. Ψάχνοντας στα ράφια του, βρήκα ένα δίσκο των Broadcast και θυμήθηκα πόσο αγαπώ το συγκεκριμένο τραγούδι.

13: Δύο αγόρια φωτογραφίζουν τα άγρια κύματα στην παραλία Reynisfjara με τη μαύρη άμμο, ενώ λίγο πιο πέρα, παιδιά και μεγάλοι τρέχουν παίζοντας σε μια από τις πιο επικίνδυνες παραλίες…

…και όλα τα τραγούδια των Radio Dept παίζουν τo ένα μετά το άλλο.

14: Ο Jason, σε ένα ξενοδοχείο που σταματήσαμε για καφέ, και να ξεκουραστούμε μετά από πολλές ώρες στο αμάξι. Είχαμε μόλις αφήσει μια χιονοθύελλα στα νότια, και βρήκαμε αυτό το μοντέρνο ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά. Κάπως έτσι μόνος φαινόταν και ο Jason καθώς τον πλησίαζα από το μπαρ. Και μπροστά του απλωνόταν ένα άδειο τοπίο από αυτά που κοιτούσαμε νωρίτερα.

Όταν αργά το βράδυ, κοίταζα τις φωτογραφίες της ημέρας και είδα αυτή, το πρώτο τραγούδι που σκέφτηκα ήταν αυτό.

15: To κάδρο στον τοίχο, μπαίνοντας στο πρώτο airbnb που μείναμε. Είχε κι άλλες φωτογραφίες στο σπίτι, και ζωγραφιές, αλλά σε αυτήν μπορούσα να δω τις φωτογραφίες στα άλμπουμ των γονιών μου, με τα ίδια χρώματα, την ίδια συγκίνηση και αυτή την αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας. Σαν αυτό το τραγούδι.

Ή ακόμη καλύτερα σαν τα τραγούδια του Morrissey που είναι γεμάτα από αυτά που μας ακολουθούν.

*Αν θες να ανακαλύψεις/ θυμηθείς τι ακριβώς γίνεται στο site των La.Ga.Sta μπες εδώ


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Τίτλος
Καλλιτέχνης

Background