feeling it slow over this dream

London Calling: Ο Νικόλας Μπογιόπουλος χαζεύει τον «Ουρανό» των Στέρεο Νόβα και τον μεταφράζει σε λέξεις track by track

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΙΣ 4 Μαΐου 2018

Τα τελευταία δυο χρόνια ο αριθμός είκοσι διαρκώς μου κλείνει το μάτι. Ως επετειακό σύμβολο – ορόσημο που μαρτυρά τα χρόνια που πέρασαν, το πόσο όλα άλλαξαν αλλά και πόσο ίδια παρέμειναν. Η αρχή έγινε όταν πριν δυο χρόνια επέστρεψα στην Αγγλία. Είκοσι χρόνια ακριβώς από τη χρονιά που ήρθα για σπουδές. Ίδια μέρη, γνώριμα τοπία, διαφορετικές συνθήκες. Πριν από λίγες μέρες ήταν 20 χρόνια (και κάτι ψιλά) από τη βραδιά που άνοιξε το Factory, αλλάζοντας τη νυχτερινή ζωή της τότε Αθήνας. Σκέψεις, ήχοι, συναισθήματα γέμισαν το κεφάλι μου κι άρχισα να ξεσκονίζω βιβλιοθήκες με μια θλίψη για τις κασέτες που είχα από τότε με dj sets από τους αγαπημένους μου και που δεν υπάρχουν πια. Την προηγούμενη εβδομάδα ήταν η επέτειος των 20 χρόνων από το «Mezzanine», των Massive Attack. Του αγαπημένου μου άλμπουμ, από την αγαπημένη μου μπάντα, όταν και τότε ήμουν, εδώ που βρίσκομαι τώρα, αλλά ταυτόχρονα σε μια άλλη εποχή με εντελώς διαφορετική αίσθηση.

Σήμερα, ήρθε να προστεθεί σε όλο αυτό και η επιστροφή των Στέρεο Νόβα, επίσης πάνω στο γνωστό αριθμό – ορόσημο. Τους περίμενα με ανυπομονησία, σαν θα έβλεπα μετά από καιρό μια παλιά αγάπη και ενώ όλα είναι γνώριμα, όλα είναι και τόσο αλλιώς. Τα αυτιά μου δεν είναι πια αυτά ενός εφήβου, δεν βουίζουν από τα ντεσιμπέλ των κλαμπ, δεν αντιδρούν αυθόρμητα και γενναιόδωρα σε ότι τους σερβίρουν. Η αγάπη μου όμως για τους Στέρεο είναι δεδομένη, ίσως γιατί πάντα μου θύμιζαν τους Massive (με πολλές δόσεις από Moby), ειδικά στις πρώιμες δουλειές τους με τα trip hop στοιχεία. Προσωπικά τους θεωρώ ό,τι καλύτερο έχει βγάλει η Ελλάδα μουσικά – ήμουν άλλωστε πάντα παιδί του ηλεκτρονικού ήχου, βάλε μου κιθάρα και έχω φύγει τρέχοντας.

Ίσως όλο αυτό να μην είναι τυχαίο. Όσο διαφορετικές και να είναι αυτές οι δυο εποχές που χωρίζουν αυτά τα 20 χρόνια έχουν και πολλά κοινά. Με σημαντικότερο αυτό της τεχνολογίας. Τότε ήταν η μεγάλη της έκρηξη. Το ίντερνετ, το photoshop, οι νέοι ήχοι που ξεπηδούσαν από προγράμματα όπως το Cubase δημιουργώντας την ηλεκτρονική μουσική. Σήμερα, απ’ την άλλη οι μικροί υπολογιστές που έχουμε στις τσέπες μας και μας κρατάνε συνεχώς συνδεδεμένους και ταυτόχρονα τόσο αποξενωμένους. Τα social media. Το τέλος της ιδιωτικότητας.  Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Ένα και μόνο. Είναι η κατάλληλη στιγμή για επιστροφές. Για συγκρίσεις. Για να δούμε αν και πόσο, βάσιμες ήταν οι φοβίες του τότε. Σαν την ολοκλήρωση του κύκλου που πάντα τους συντρόφευε, ακόμη και στα εξώφυλλα. Ως σχήμα!

Η στιγμή ότι και να λέμε πάντως ήρθε και η νέα τους δουλειά είναι στα χέρια μου. Όχι με τον τρόπο που ήταν τότε, αλλά ψηφιακά. Στην άκρη της «πόλης». Στην άκρη του «δρόμου». Στην άκρη του «πλανήτη». Εδώ που συννεφιάζει με μανία, εδώ που τα πλήκτρα που πρέπει να πατήσω δεν είναι παρά εικονίδια σε ένα software. Η αίσθηση προσμονής όμως ίδια πάντα, αυτή που πάντα είχα πριν πατήσω play σε μια νέα τους δουλειά. Όλα ίδια, όλα διαφορετικά. Μένει να δούμε πόσο.

Track by Track. Μια βόλτα!

Τρίγωνο Φως: Πρώτος ήχος. Massive-iko της εποχής Heligoland. Σκοτεινό. Ψυχρό. Απόμακρο. Ακόμα και όταν ένας πιο μελωδικός ήχος μπαίνει σαν το φως του τίτλου, δεν σημαίνει πως αυτό που σε κάνει να βλέπεις γύρω σου είναι ωραίο. Σαν τις εικόνες που έχουν αλλάξει. Την ίδια τη ζωή. Πολύ καλά το πάμε. Δυνατό ξεκίνημα χωρίς να ειπωθεί ούτε μια λέξη.

Ισορροπία: Καπάκι το πρώτο single που εδώ και μήνες έχω «λιώσει» και που τώρα, μετά το ξεκίνημα του προηγούμενου κομματιού, αποκτά μια νέα διάσταση, όπου «οι δίδυμοι» πλέον μοιάζουν να προσπαθούν να βρουν αυτή την πολυπόθητη ισορροπία στη νέα τάξη πραγμάτων.

Τα δέντρα: Ο ηλεκτρονικός ήχος αγριεύει σε ένα κομμάτι με τόσο γήινο τίτλο. Σαν να απεικονίζει την καταστροφή που επιφέρει ο σύγχρονος και τεχνολογικά προηγμένος τρόπος ζωής έναντι στη φύση.

Γέφυρες: Ακριβώς ότι λέει ο τίτλος, μια γέφυρα που κάπως σα να ενώνει τα σκοτεινά με τα πιο χαρούμενα σημεία του άλμπουμ.

Βίντεο Κλαμπ: Παιχνιδιάρικο όπως οι εξορμήσεις που κάναμε τότε στα αντίστοιχα μέρη για να βρούμε ταινίες του Σαββατοκύριακου. Με ξέχειλη αίσθηση ανυπομονησίας καθώς «σκανάραμε» τα ράφια, μέχρι να βρούμε κάτι καλό και με αυτή την κάνε-να-μην-είναι-νοικιασμένη-θα-φαρμακωθώ προσμονή, καθώς πλησιάζαμε τον υπάλληλο με τα κουτιά που είχαμε επιλέξει ανά χείρας.

Νέα Μόδα: Χορευτικό, ναζιάρικο, σπάσιμο γοφού με στίχους που μοιάζουν με ηλιόλουστη μέρα στην οποία, που και που, τα σύννεφα σκοτεινιάζουν λίγο την ατμόσφαιρα. Γλυκιά μελαγχολία και αυτή η αίσθηση πως όλα αλλάζουν, αλλά τελικά μπορεί και όχι.

Ουρανός: Από νεαρή ηλικία μου συμβαίνει το εξής παράδοξο: πολλές φορές το αγαπημένο μου κομμάτι σε ένα άλμπουμ είναι το 7ο. Ε, αυτή δεν είναι μια από αυτές.

Ασύμμετρη Διάταξη: Γενικά σαν άνθρωπος έχω ένα θέμα με την συμμετρία οπότε όπως καταλαβαίνετε και μόνο από τον τίτλο έχω βγάλει φλύκταινες. Για κάποιο περίεργο λόγο όταν το ακούω σκέφτομαι λογιστικά έγγραφα, φορολογικές δηλώσεις, γενικά θέλω να πεθάνω προκειμένου να γλιτώσω από αυτό. Κάτι τέτοιο αποπνέουν και οι στίχοι αλλά να πω τη μαύρη μου αλήθεια μπορεί να λένε και κάτι άλλο, λιποθύμησα στα μισά.

Πισίνα: Όχι ακριβώς κομμάτι, αλλά ένα sample μερικών δευτερολέπτων, ένα ευχάριστο διάλειμμα, περίπου όσο σου παίρνει και το να κάνεις μια βουτιά από ένα βατήρα για να δροσιστείς.

Θηβών: Τα Δυτικά προάστια ήταν πάντα παρών στις εικόνες των παιδιών (θα είναι πάντα παιδιά για εμάς) και αυτό μεταφερόταν και στα τραγούδια τους. Έτσι και τώρα, ωσάν νέα «Λένορμαν» με πιο βαριά διάθεση, πιο industrial, αφού άλλωστε, έχει αλλάξει και το τοπίο αυτών των δρόμων.

Zenit-E: Δεύτερο διάλειμμα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Τέτοιο που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν έπρεπε να έχουν ένα συγκεκριμένο αριθμό τραγουδιών και αν αυτός ήταν ο τρόπος για να τον φτάσουν #πλοκ

Διασταύρωση Ρεηβ: Οι παλιές αυγοθήκες, η μάνα ρέιβερ, τα παράθυρα των καναλιών, οι σφυρίχτρες, τα φώτα, οι ήχοι μιας εποχής. Όλα «σκάνε» υπέροχα, όπως ακριβώς και τότε, πλημμυρίζοντας τον εγκέφαλο χαρούμενες εικόνες.

Δίαυλος 7: Ιδανικό για τη στιγμή που περιμένεις τον Burial να έρθει για ένα τσάι.

Ακτογραμμή: Το κλείσιμο του album είναι λίγο σαν κλείσιμο ματιού. Με λέξεις που χαρακτηρίζουν την εποχή. Και άλλες που πάντα χαρακτήριζαν τα παιδιά αυτού του γκρουπ. Και που δυστυχώς,  λείπουν. από τις κοινωνίες μας σήμερα. Οπότε, έως την επόμενη φορά λοιπόν, κατά προτίμηση, πολύ πιο σύντομα, μαζί μας. Ξανά!

 

 Νικόλας Μπογιόπουλος


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Τίτλος
Καλλιτέχνης

Background