dancing in the deepest oceans

Madonna: Ανατροπή στο 93′ που κανείς δεν είδε να ‘ρχεται.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΙΣ 19 Ιουνίου 2019

Το «Madame X» είναι ένα από τα καλύτερα pop άλμπουμ της χρονιάς. Κι αυτό ναι, είναι έκπληξη.

Την φαντάζομαι.

Μόνη στο σπίτι, κοιτά τον Ατλαντικό, έχει στο συρτάρι της το τελικό μάστερ του «Madame Χ», αναρωτιέται τι να το κάνει, πώς να το βγάλει στην αγορά, η εποχή βρίθει από λυσσασμένες κόπιες της, μικρές άχρωμες σταρούμπες, κυρίαρχες των σόσιαλ, η Βασίλισσα όμως δεν μοιάζει να ανησυχεί, το αεράκι από το βαθύ Ωκεανό της χαϊδεύει το 60χρονο δέρμα της, το #ageism (η ηλικιακή διάκριση, η προκατάληψη ενάντια σε άτομα βάση της ηλικίας τους) μπορεί να γίνει το νέο #metoo , κάτι πρέπει να κάνει και με αυτόν τον Malua, της έχει πάρει τα αυτιά, κι αυτός κι η εταιρία του, θέλει να είναι στο πρώτο single, αγαπά τα νιάτα βεβαίως και τα κατανοεί, πάντα το έκανε, μικρά αθώα αγόρια, αφήνει ένα γελάκι να οπισθοχωρήσει στο άνω χείλος δεξιά, πρέπει να αποφασίσει και για τη Eurovision, όλα στο κεφάλι της πια, και πως στανάθεμα να προωθήσει αυτό το υλικό, τρεις μέρες τώρα στα γραφεία, τα πιο ισχυρά μυαλά σπάνε τα κεφάλια τους, και το δικό της βεβαίως με τις ανόητες προτάσεις τους, πως προωθείται ένα τέτοιο υλικό πράγματι; είναι και γαμάτο παναθεμάτο, περισσότερο από ότι περίμενε κι η ίδια, νότα-νότα χάιδευε τις προτάσεις του Mirwais, εντάξει δεν είναι κι όλο το υλικό για οχτάρι, αλλά λίγη κακογουστιά πάντα χρειάζεται στο γενικό σύνολο, αυτό είναι, σκέφτεται, αυτό, θα βγάλω τα πιο άχρηστα στην αρχή, θα με σταυρώσουν, θα πουν τα χίλια μύρια για την ηλικία μου, για τα νεύρα μου, για τα υιοθετημένα μου, για τις γυμναστικές μου, για το styling που έχει πάθει έμφραγμα, και μετά μπουμ θα σκάσω το άλλο, το καλό το υλικό, αυτό που δεν θα περιμένουν, αλλά χμ… ωραία και καλά όλα αυτά, τι θα κάνω όμως με το θεσμό, τον ανυπέρβλητο, τον Ευρωπαϊκό; τον ξέχασα γαμώ τη δόξα μου γαμώ, δύο μύρια είναι αυτά, δεν τα βρίσκεις και στο δρόμο κάθε τόσο, μήπως να το πάω στα άκρα; να κάνω πως πέφτω και τσακίζομαι, πως χάνω τη φωνή μου, πως βαριέμαι και μένω ακίνητη; πως γέρασα και δεν είμαι ικανή για τίποτα; θα γίνει της παγκόσμιας σφαγής και μετά δεν θα ξέρουν από πού θα τους έρθει. Στο πάτωμα θα πέσουν όλοι και θα ζητάνε συγχώρεση. Ξερούς θα τους αφήσω. Τι σκέφτηκα πάλι η ρουφιάνα. Είμαι η Βασίλισσα; Είμαι.

Την θυμάμαι

Απενοχοποιήσου. Η Μαντόνα ήταν η κολλητή που σε σήκωνε ψηλά, χαδιάρικα και παιχνιδιάρικα,  όταν το σκοτάδι της indie σκηνής των 80ς σε αγκάλιαζε σφιχτά σε σημείο που νόμιζες πως θα πεθάνεις. Γιατί δίπλα σε ένα «Well I wonder» ερχόταν και καθόταν ένα «Bordeline», δίπλα σε ένα «Where Is my mind» ένα «Open up your heart», δίπλα σε ένα «I wanna be adored» ένα «La isla bonita», δίπλα σε ένα «Just like honey» ένα «In to the groove». Γιατί σε αυτό το απίθανο σχολείο, το πρώτο που μάθαινες ήταν πως λειτουργεί το σκοτάδι και το φως μέσα σου. Κι αν το σκοτάδι το διεκδικούσαν πολλοί, στο φως δεν είχες πρόβλημα, ήξερες που να απευθυνθείς. Απενοχοποιήσου. Το ίδιο έγινε και στις επόμενες δύο δεκαετίες- βαστούσαν βεβαίως ακόμα και τα πόδια κι αυτό ήταν μια κάποια βοήθεια. Το «Loser» συνοδευόταν με το «Secret», το  «Bitter sweet symphony» με το «Beautiful strangers», το  «Live forever» με το «Ray of light», το «Seven Nation Army» με το «Hung Up». Και μετά ήρθαν τα 10ς κι όλα κάπως ξεχάστηκαν. Ίσως γιατί πια σκοτάδι και φως είχαν γίνει ένα. Ίσως γιατί μεγαλώσαμε. Ίσως γιατί, η όποια συγκίνηση, ήταν κάτι πολύ, πολύ δύσκολο για να πραγματοποιηθεί. Κάποιοι έκαναν και παιδιά, άλλοι καριέρες, που καιρός για όλα αυτά που κάποτε σε έκαναν να χορεύεις ή να κλείνεσαι στο δωμάτιο σου σαν δεκαπεντάχρονο;

Πόσες δεκαετίες μετά;

Από τη Βρετανική The Guardian («ένα άλμπουμ στο οποίο τα πιο αξιομνημόνευτα κομμάτια του είναι και τα πιο παράξενα») στo Variety («φυσικά και “ομολογεί” ξανά, απλά αυτή τη φορά δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται να επεξεργαστεί τον εαυτό της για μαζική κατανάλωση») και από τους Times (“πήρε το ρίσκο και το αποτέλεσμα τη δικαιώνει αφού είναι το πιο συναρπαστικό της άλμπουμ σε μια δεκαετία) έως και τους New York Times και την «ατυχή» συνάντηση με την «ελληνίδα» δημοσιογράφο με τις κατηγορίες περί προκατάληψης, όλοι συμφωνούν εν τέλει, πως η κουήν έβγαλε σίγουρα ένα από τα καλύτερα pop άλμπουμ της χρονιάς και αναμφισβήτητα το καλύτερο δικό της, από την εποχή του «Confessions on a dance floor». Όλοι; Βήξε ελεύθερα, τo Pitchfork την ρίχνει κάτω από τη βάση (4.8 στα 10) και παρομοιάζει την νέα περσόνα της σαν μια πλούσια φίλη που σε προσκαλεί για να αγοράσετε ρούχα που θα κρατηθούν για λίγο στο πίσω μέρος της ντουλάπας, μέχρι στο τέλος να χαριστούν. Βήξε ξανά ελεύθερα. Η pop στο «Madame X» μπορεί να είναι μεγαλειώδη και εφήμερη όπως επιθυμεί. Και όπως προστάζει το νοτιοαμερικάνικο ταπεραμέντο με το οποίο χτυπά τα τακούνια, στο γυαλιστερό παρκέ της ευρηματικής της αφέλειας. Και δόξας.

I like to move it

Δεν θα μάθουμε ποτέ, πως θα αντιδρούσαμε αν το «Madame X» εμφανιζόταν από το πουθενά, χωρίς προπομπούς και νταούλια και χωρίς σινγκλ να το συστήνουν. Δυστυχώς ή ευτυχώς ζήσαμε από την αρχή την αδιάφορη εβδομαδιαία πτώση της σταγόνας που σε χτυπάει κατακούτελα, σίνγκλ και βδομάδα, βδομάδα και απορία. Και μετά ήρθε και η Eurovision και είδαμε, εγώ, εσύ κι πλανήτης όλος, πως κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά. Με την Κουήν και το δράμα της. Ήμουν από τους πρώτους που έσυρα το χορό του διασυρμού. Και ήμουν και από αυτούς που έθεσα και θέμα #ageism. Από τη λάθος θέση. Για πρώτη φορά η βασίλισσα έμοιαζε να χάνει την επαφή με την (μουσική και όχι μόνο) πραγματικότητα. Για πρώτη φορά στη απίθανη πορεία της, έμοιαζε να ακολουθεί τις εξελίξεις και όχι να της προκαλεί. Και αυτό δεν μπορούσα να το χωνέψω. Πιο λυπηρό κι από το πειρατικό πανί στο μάτι της- οκ εντελώς εναρμονισμένο στην ενδυματολογική της σύγχυση. Και μετά ήρθαν οι μέλισσες και το άλμπουμ κυκλοφόρησε και κάπως θυμηθήκαμε αυτό που ηθελημένα ίσως ξεχνούσαμε. Πως δεν κρίνουμε το βιβλίο από κάποιες σελίδες που  αποσπασματικά διαβάζουμε. Αλλά μόνο αφού κλείσει και η τελευταία… Και την έκλεισα. Madame x Madonna ή όπως στο διάολο σε λένε πια, ακόμη μαζί σου είμαι. Και σχώρα με αν προς τη στιγμή παραπάτησα και έμεινα πίσω.

Κάνε μια σούμα: Τι νοιώθεις πως καταφέρνει το Madame X, λίγο πριν μπει το ‘20;

-Το Madame x είναι ένα άλμπουμ συνόλου. Και δεν υπάρχουν πολλά pop άλμπουμ να περηφανεύονται για αυτό. Το στιβαρό, σκέτο μπετόν, ηχητικό του electro τοίχος, με τα χιλιάδες φιλτραρίσματα και autotune, αφήνει εκτός, κάθε αμφιβολία. Κομμάτια τύπου «Medellin» ή «I Rise» που μοιάζουν να χάνουν το παιχνίδι στην μοναξιά των singles chart top 100, εδώ, αποκτούν μια χάρη που προφανώς δεν ήξεραν πως διαθέτουν ούτε καν κι αυτά τα ίδια.

-Μια «υπερήλικη» ποπ σταρ, δικαιούται μια θέση στην αυτοκρατορία του σήμερα; Ειδικά μάλιστα όταν στο παρελθόν ήταν για δεκαετίες η βασίλισσα της; Στην άκρη μιας βιομηχανίας που θέλει τους πάνω από τα 40 καλλιτέχνες της pop, να εξοστρακίζονται στα άγρια βάθη των ραδιοφωνικών playlist (το BBC Radio 1 έχει ήδη θέσει τη Μάντι εκτός, λόγω… ορίου ηλικίας), άρα και να τους στερεί τη δυνατότητα να σκαρφαλώσουν στα charts, το νούμερο 1 του «Madame X» σε 60 χώρες με το καλημέρα, ακούγεται ελπιδοφόρο. Και πολύ σωστό.

– Πόσο πραγματικά σε απασχολεί η εικόνα μιας εξηντάχρονης που νεανίζει, όταν καθισμένος στη βεράντα σου, βουλιάζεις μέσα στους ήχους του «Killers who are partying» και του «Crave» και ξάφνου «βλέπεις» μπροστά σου την άπλα του ωκεανού, μυρίζεις τα κόκονατς τρις και το μόνο που θες είναι να σηκωθείς, να πιεις μια τεκίλα και να βάλεις τα πόδια σου στη θάλασσα; Σταματά η ζωή όταν οι δεκαετίες αλλάζουν; Προφανώς και όχι, και ας μη αφήσουμε κανένα να υπαινιχθεί το αντίθετο. Και αυτή η κυκλοφορία είναι μια πολύ καλύ αφορμή για να το ξανασυζητήσουμε.

-Ο ήχος του πλανήτη μπορεί να ακούγεται και έτσι. Παράξενος, αισθησιακός, ψηφιακός. πειραγμένος, λυρικός, φθηνός, πολύχρωμος, αισιόδοξος, ωμός, κοφτερός, εξωστρεφής. Και στην άκρη του μυαλού του, ανθρώπινος και πολιτικοποιημένος. Ναι δεν μπορείς να σώσεις τον κόσμο από το πορτογαλικό σου ανάκτορο, αλλά μπορείς πολύ έντιμα να μιλήσεις γι αυτό.  Γι αυτήν ακριβώς την ανάγκη. Και να παρουσιάσεις τις θέσεις και τις σκέψεις σου, καθαρές σαν κρύσταλλο, σε ένα κόσμο που έχει ξεχάσει πως να το κάνει. Η Madame X είναι μια μάγισσα της εποχής της. Προτιμά τον ψίθυρο, από την κραυγή. Το φως, από το σκοτάδι. Τα ανοιχτά σύνορα, από τα κλειστά. Τον στοχασμό, από την επιθετικότητα. Τον χορό, από την ακινησία. Την αφέλεια, από την αδιαφορία. Ο ήχος του πλανήτη μπορεί να ακούγεται και έτσι. Κι αν δεν το κατανοείς ακόμη, σκέψου τον πανσεξουαλισμό του latin «Faz Gostoso» (συνεργασία με την Βραζιλιάνα Anitta), στα χέρια της Jlo. Καταλαβαίνεις να υποθέσω την διαφορά.

-Το «Madame X» είναι τελικά μια τολμηρή πρόταση για την ποπ του σήμερα. Σβήνει τις διαχωριστικές γραμμές, ταξιδεύει όπου επιθυμεί η έθνικ ψυχή του, ακούει τρόπικαλ, χορεύει ρέγκε, μιλά πορτογαλικά, ανεβάζει τους τόνους ή τους σκοτεινιάζει όπου πρέπει. Χορεύει, δακρύζει και κυρίως ερωτεύεται.  Στο «Madame X» η περσόνα είναι σίγουρη για αυτά που λέει. Μπορεί να μη ξέρει ποια είναι αλλά ξέρει τι θέλει. Αγάπη, αποδοχή και την ελευθερία να μπορεί να βρίσκει μόνη της, μια θέση στον κόσμο.

-Ναι η Madonna θα μπορούσε να βγάλει ένα δίσκο με τζαζ εκτελέσεις σε αγαπημένα της τραγούδια ή απλά να εγκατασταθεί για έξι μήνες σε σκηνή του Λας Βέγκας ετοιμάζοντας τον πρέπον live δίσκο της υπερ-ηλικίωσης της. Ευτυχώς για αυτήν και για μας όμως, αποφάσισε αυτό που ξέρει καλύτερα. Να ρίχνει τα ζάρια της. Και να φέρνει εξάρες.

Το «Madame X», κυκλοφόρησε στις 14 Ιουνίου από τις Maverick, Live Nation και Interscope Records / Universal Music.

Tagged as

Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Τίτλος
Καλλιτέχνης

Background