Join Radio MENU
Join Radio -
Things We Love

Μπήκαμε στην πρόβα των Λούλη, Σκουλά, Κεχαγιόγλου στο υπόγειο του θεάτρου Τέχνης

LIVE NOW! Join Radio - George Kanouras George Kanouras

Οι «Παλιοί καιροί» είναι η επιστροφή του Γιάννη Χουβαρδά– μετά από 43 χρόνια- στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, με πρωταγωνιστές τον Χρήστο Λούλη, τη Μαρία Σκουλά και τη Μαρία Κεχαγιόγλου. Αυτήν τη φορά σκηνοθετεί, δεν υποδύεται και δημιουργεί κάτι –στα αλήθεια- μοναδικό. Μία παράσταση που βλέποντας τις εικόνες και νιώθοντας τη συγκίνηση που αυτές δημιουργούν μπορείς να θυμηθείς τις δικές σου απώλειες και εμμονές, τη δική σου ιστορία ζωής μέσα από τα μάτια και τη μνήμη των τριών ηρώων της.
Η φωτογράφος και παραγωγός του Join Radio, Κική Παπαδοπούλου φωτογράφησε μία από τις πρόβες τους και ο Γιώργος Βλαχογιάννης* μίλησε με τον σκηνοθέτη και τους πρωταγωνιστές. Από την πρώτη ανάγνωση, την επιλογή του κειμένου και τελικώς την πρόβα, ποια είναι η πιο δημιουργική και ποια η πιο επίπονη στιγμή;
Γιάννης Χουβαρδάς: Το επίπονο – κατά κύριο λόγο- ήταν να αποκρυπτογραφήσουμε τη διαδρομή που κάνει ο Πίντερ μέσα στο λαβύρινθο της μνήμης, εκεί όπου καταδύεται για να την αναλύσει και- εν τέλει- να την παρουσιάσει. Η μνήμη είναι μια σημαντική λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου και ταυτίζεται και με την ίδια μας την ύπαρξη. Στο έργο οι ήρωες προσπαθούν να θυμηθούν τι συνέβη 20 χρόνια πριν. Ο καθένας το κάνει με διαφορετικό τρόπο- αποσπασματικά- και ενδεχομένως όλα να είναι κατασκευασμένα καθώς η μνήμη-από μόνης της- κατασκευάζει, αλλοιώνει, μεταμορφώνει, ωραιοποιεί ή ασχημαίνει τις εμπειρίες μας. Αυτό λοιπόν ήταν το επίπονο. Ως προς την πιο δημιουργική στιγμή αυτή έχει να κάνει με την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Είναι η κατάδυση που σε οδηγεί -από ένα σημείο και μετά- να αντιληφθείς ότι δεν σε περιμένει ο Πίντερ – στο βάθος του τούνελ- για να σου πει αν έκανες κάτι σωστά ή λάθος και να σε βαθμολογήσει. Αυτό που καταλαβαίνεις- στο τέλος- είναι ότι έκανες μία πλούσια και δημιουργική διαδρομή για να φθάσεις στο σημείο που ήθελες.Εδώ στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης πόσο οικεία αισθάνεστε και πόσο σας έχει καλοδεχτεί ο χώρος;
Γιάννης Χουβαρδάς: Ο χώρος μας έχει καλοδεχτεί… όλους και εμένα ξεχωριστά. Αισθάνομαι οικεία και ανοίκεια την ίδια στιγμή. Από εδώ ξεκίνησα την επαγγελματική μου σταδιοδρομία, εδώ έμεινα  για έξι μήνες και έκανα τα πρώτα μου βήματα. Επιστρέφω μετά από 43 χρόνια και είναι κάτι που γίνεται με συγκίνηση και δέος.

Βλέποντας το έργο διακρίνω ερωτισμό, διαστροφή και βία… Ποιο είναι αυτό που καθορίζει τους ήρωες αλλά και τους ανθρώπους – στην αληθινή ζωή;
Γιάννης Χουβαρδάς: Και τα τρία είναι πολύ σημαντικά. Στο έργο αυτά τα χαρακτηριστικά γίνονται περισσότερο αντιληπτά στο δεύτερο μέρος. Στο πρώτο υπάρχει μια χαλαρότητα, μια κωμωδία. Μια γυναίκα επισκέπτεται τη φίλη της που έχει να τη δει 20 χρόνια και τώρα τη βρίσκει παντρεμένη. Κάτι επιφανειακό- με την πρώτη ματιά- αλλά με έντονο το στοιχείο του μυστηρίου. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν ταυτόχρονα μυστήριο, ερωτισμό και διαστροφή. Αυτά δεν είναι ορατά –στη αρχή- αλλά βγαίνουν στην επιφάνεια όταν ξεκινάει το ταξίδι της κατάδυσης στη μνήμη. Εδώ αποφασίσαμε να έρθουμε αντιμέτωποι με την πιο επικίνδυνη  ουσία του έργου αφού ο κάθε άνθρωπος δεν είναι αυτό που φαίνεται αλλά αυτό που κρύβουν.«Οι Παλιοί Καιροί» είναι μια καλλιτεχνική επανεκκίνηση για εσάς;
Γιάννης Χουβαρδάς: Πάντα. Έτσι επιθυμώ να το βλέπω . Κάθε καλλιτέχνης θέλει να αισθάνεται  ότι υπάρχει- μπροστά του- ένα καινούριο πεδίο εξερεύνησης για να έχει ένα κίνητρο. Κάθε παράσταση είναι μια αναγέννηση και ένας θάνατος μαζί.Τι είναι αυτό που θέλετε μετά από κάθε πρόβα, πώς νιώθετε στο  φινάλε αυτής της καλλιτεχνικής διαδικασίας;
Χρήστος Λούλης: Κυρίως πεινάμε, διψάμε και θέλουμε να πάμε στην τουαλέτα. Όλα αυτά τα ανθρώπινα. Συμβαίνει καθώς έχει προηγηθεί ένας κόσμος- έχουμε μπει σε μια διαδικασία- με έντονη τη νοητική και συναισθηματική δραστηριότητα. Μετά ο οργανισμός θυμάται το αναγκαίο, το –φαινομενικά- τίποτα.
Μαρία Σκουλά: Στη συγκεκριμένη παράσταση κάνουμε ένα πολύ έντονο, πραγματικό  και ιδιαίτερο ταξίδι. Μετά- όταν τελειώνει η πρόβα- αυτό που νιώθω είναι μια μεγάλη ικανοποίηση, ασχέτως αν έχει επιτευχθεί αυτό που είχαμε στο μυαλό μας.
Μαρία Κεχαγιόγλου: Συμμερίζομαι αυτό που λέει η Μαρία. Απολαμβάνω –πολύ- αυτές τις τελευταίες πρόβες – λίγο πριν την πρεμιέρα- αφού είναι συγκινητικό το ότι ξαναβρεθήκαμε όλοι εμείς με αυτό το συγγραφέα και με αυτόν τον σκηνοθέτη για να δημιουργήσουμε κάτι ωραίο.Τι σκεφτόσαστε όταν είστε επάνω στη σκηνή- εκτεθειμένοι αλλά δε μιλάτε και περιμένετε τη σειρά σας;
Χρήστος Λούλης:Όταν δε μιλάμε, τότε είναι που σκεφτόμαστε. Όταν μιλάμε δεν υπάρχει μυαλό για σκέψη.

Γίνεται μία παύση από την καθημερινότητα προκειμένου να αντεπεξέλθετε ή έχουμε να κάνουμε είναι μια διαδικασία μηχανική, μια συνήθεια που γίνεται έτσι κι  αλλιώς;
Μαρία Κεχαγιόγλου: Είμαστε ηθοποιοί. Παίζουμε.. Δεν σκέφτομαι- εκεί επάνω- τι θα κάνω μετά ή αν θέλω να φάω.
Χρήστος Λούλης:  Εμένα αυτό- που λέτε- είναι κάτι που με είχε απασχολήσει τις προάλλες. Σκεφτόμουν- βγάζοντας ένα προσωρινό συμπέρασμα- ότι η  σκηνή λειτουργεί σαν φακός, φίλτρο και  μικροσκόπιο. Έχουν υπάρξει στιγμές που έχω ξεχάσει ότι είμαι άνθρωπος – μια δυο φορές στην ζωή μου. Δεν  έχει να κάνει- μόνο- με την καθημερινότητα αλλά με όλα όσα μου έχουν συμβεί.. με την ύπαρξή μου. Ξαφνικά βρίσκομαι εκεί επάνω και μου έρχεται στο μυαλό μια εικόνα  η οποία μπορεί να είναι πολύ αποκαλυπτική. Για παράδειγμα με βλέπω να δένω τα κορδόνια των παπουτσιών μου και αυτό με οδηγεί στο να καταρρεύσω. Δεν είναι παράλογο; Αυτό που παθαίνεις και ζεις επάνω στη σκηνή συνδέεται με την εικόνα σου, με το να δένεις τα κορδόνια σου για να βγεις στον κόσμο και να ζήσεις την ζωή σου… από την αρχή. Σε μια δύσκολη πραγματικότητα, με πολλά προβλήματα. Αλλά πρέπει να το κάνεις.. κάθε μέρα από την αρχή. Εμείς το καταφέρνουμε ανάμεσα στη σκηνή και την καθημερινότητα. Αλλά δε μπορώ να ξεχάσω και να κάνω παύση –κάθε φορά. Μπορεί να σκάσουν τα πάντα από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα και να σαστίσω.Σας περνάει από το μυαλό το «τι κάνω εγώ εδώ;»
Μαρία Κεχαγιόγλου: Είναι κάτι τρομακτικό και μου έχει συμβεί επάνω στη σκηνή. Μπορεί να ξεχάσεις λόγια, να χάσεις τον χρόνο και να μην ξέρεις τι πρέπει να πεις και τι να κάνεις.

Στην τωρινή συνύπαρξη τι είναι το πιο γοητευτικό και τι σας δένει;
Μαρία Κεχαγιόγλου: Υπάρχει μια αγωνία να συγχρονιστώ αφού ναι μεν γνωριζόμαστε αλλά πρέπει να το πάμε από την αρχή.  Αγωνιώ προκειμένου να «πιάσω» τον άλλον επί σκηνής και να μπορέσω να απαντήσω-καλλιτεχνικά- όσο καλύτερα μπορώ. Δεν είναι δεδομένο ότι μπορούμε να κουμπώσουμε αλλά ψάχνουμε να βρεθούμε και να μην προδοθούμε.
Μαρία Σκουλά: Γνωριζόμαστε όλοι χρόνια και αυτό έχει μια ασφάλεια και μια γοητεία. Αλλά εδώ έχουμε να φτιάξουμε εικόνες για ένα ιδιαίτερο έργο. Δεν πρέπει να μας συνδέει το παρελθόν αλλά αυτό το γοητευτικό και ιδιαίτερο «τώρα». Να κερδίσουμε ο ένας την εμπιστοσύνη του άλλου από την αρχή αφού είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι σε μια νέα συνθήκη την οποία οφείλουμε να σεβαστούμε και να αναδείξουμεΤο έργο έχει δύο γυναίκες και έναν άντρα. Ποιος είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού σε μια σχέση;
Μαρία Κεχαγιόγλου: Δεν υπάρχει μια αλήθεια. Είναι ή ο ένας ή ο άλλος.. εξαρτάται.
Μαρία Σκουλά: Στη δική μου ζωή, στη δική μου εμπειρία όλοι είναι άνθρωποι. Μπορεί να κυριαρχήσουν και οι δύο.

Ποιος ξεχνάει πιο εύκολα, ποιος κρατάει κακίες;
Χρήστος Λούλης: Κάποιες φορές κάνουμε ότι ξεχνάμε αλλά δεν ξεχνάμε.*O Γιώργος Βλαχογιάννης είναι συντάκτης του tospirto.net.
Ευχαριστούμε την ομάδα του site για την παραχώρηση των συνεντεύξεων και τη συνεργασία. 

Ιnfo
Υπόγειο θεάτρου Τέχνης, Πεσμαζόγλου 5
Από 29 Νοεμβρίου 2018 έως 10 Φεβρουαρίου 2019
Τετάρτη και Κυριακή στις 20.00, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο στις 21.15, Σάββατο στις 18.30
Τιμές Εισιτηρίων
Τετάρτη & Παρασκευή: 15€ γενική, 10€ μειωμένο και 8€ ανεργίας
Πέμπτη: 10€ γενική είσοδος, Σάββατο: 18€ γενική και 12€ μειωμένο και ανεργίας
Κυριακή: 16€ γενική και 12€ μειωμένο και ανεργίας

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

BACK TO TOP