flowers in the big parade deep inside your heart

Πάρε μια γεύση από τους Βρικόλακες του Δημήτρη Καραντζά

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΙΣ 21 Φεβρουαρίου 2019

Ο Δημήτρης Καραντζάς παρουσιάζει τους «Βρικόλακες» του Χένρικ Ίψεν στο θέατρο Τέχνης, ένα έργο στο οποίο όπως λέει, τον ελκύει η αγωνία για απελευθέρωση κι έχει για πρωταγωνιστές τον πεντάστερο θίασο των Ρένη Πιττακή, Κώστα Μπερικόπουλο, Ακύλλα Καραζήση, Μιχάλη Σαράντη και Ιωάννα Κολλιοπούλου.
Η φωτογράφος και παραγωγός του Join, Κική Παπαδοπούλου μαζί με τον Γιώργο Βλαχογιάννη του spirto.net* μπήκαν σε μία από τις πρόβες τους και παρακάτω είναι οι φωτογραφίες και τα λόγια που κράτησαν.


Οι «Βρικόλακες» είναι η δική σου καλλιτεχνική επιλογή για τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ή μία πρόταση που σου έκανε κάποιος άλλος;
Είναι το έργο που πάντοτε είχα στο μυαλό μου, το σκεφτόμουν πολύ. Την ίδια στιγμή επειδή με τη Ρένη Πιττακή έχουμε μια φιλική σχέση μπαίναμε- κατά καιρούς- στη διαδικασία να το συζητάμε και να το ονειρευόμαστε. Αυτή η κοινή επιθυμία έδωσε ζωή στους «Βρικόλακες» αυτήν τη χρονική στιγμή, επειδή θεωρήσαμε ότι είναι ο κατάλληλος χρόνος για να γίνει.

Όλα όσα υπάρχουν στο έργο σού δίνουν την ευκαιρία να πειραματιστείς και να παρουσιάσεις κάτι καινούριο; Κάτι διαφορετικό σε σύγκριση με αυτά που έχει κάνει μέχρι σήμερα…
Δεν είναι αυτοσκοπός να παρουσιάσω κάτι καινούριο. Αυτό που έχω πάντα είναι μια μεγάλη αγωνία. Να διαβάσω το έργο- το κάθε έργο- να αφουγκραστώ τι θέλει να πει και τι μπορώ να αναδείξω. Αν από αυτό προκύπτει και μια καινούρια σκηνοθετική γλώσσα φαίνεται, κάθε φορά, και θα φανεί και τώρα.

Διαβάζοντας το έργο τι σε ελκύει περισσότερο, τι θέλεις να φανεί;
Με ελκύει πολύ το κομμάτι της τεράστιας αγωνίας για απελευθέρωση. Ο τρόπος που στηλιτεύεται η προσκόλληση σε απαρχαιωμένες ιδέες, σε έννοιες όπως η ενοχή και η αμαρτία που θα έπρεπε να έχουν εκλείψει εδώ και αιώνες.  Την ίδια στιγμή υπάρχει μία μεγάλη μάχη ανάμεσα σε δύο αντίπαλα δέη… τη κοιλάδα των δακρύων και την άκρατη χαρά. Το αποτέλεσμα αυτής της μάχης θέλω να φανεί, ο τρόπος που το ένα κερδίζει περνώντας όμως μέσα από το άλλο.

Και μέσα στην καλλιτεχνική αγωνία για το αποτέλεσμα έχεις και την αγωνία να φανείς και εσύ; Να δείξεις το σκηνοθετικό σου μεγαλείο;
Το μόνο που με νοιάζει- κάθε φορά που κάνω μία δουλειά- είναι να μπορέσω να αναμετρηθώ με το κείμενο, τον συγγραφέα και τις συνθήκες. Να τα αντιμετωπίσω και να καταφέρω να αντεπεξέλθω απέναντι στο δέος που μου προκαλεί το μεγαλείο, αυτό το ανώτερο, που περιέχεται σε κάθε έργο.Το γεγονός ότι έρχεσαι αντιμέτωπος με σπουδαίους ηθοποιούς στις συνεργασίες σου και καλείσαι να τους «κινήσεις» επάνω στη σκηνή είναι κάτι που σε δυσκολεύει; Η αξία τους σε μπλοκάρει;


Έτυχε η πρώτη μου σκηνοθεσία, το 2008 στο Αμόρε, να γίνει έχοντας απέναντί μου τη δασκάλα μου στη σχολή, την Άννα Μακράκη. Μία σπουδαία ηθοποιό με την οποία συνεργάστηκα και κατάφερα να τα φέρω εις πέρας. Αυτό με απελευθέρωσε και μου έδωσε δύναμη για τη συνέχεια αφού το να βρίσκεσαι με μεγάλους ηθοποιούς δεν σου φέρνει δέος αλλά σε αναγκάζει να γίνεις λεπτομερής- όπως είναι και οι ίδιοι. Σου μαθαίνουν τον τρόπο να δουλεύεις- όπως δουλεύουν αυτοί- και να είσαι καλός σε αυτό που καλείσαι να κάνειςΠότε ένιωσες ότι «το έχεις»;
Είναι περίεργη η έννοια της έκφρασης «το έχω». Μία στιγμή που ένιωσα καλά ήταν όταν παρακολουθούσα τη «Μήδεια», στην Επίδαυρο, και τη στιγμή που έλεγα τα λόγια και έκανα νευρικές κινήσεις- εξαιτίας της αγωνίας – στα παρασκήνια είδα όλους τους θεατές να είναι προσηλωμένοι σε αυτό που συνέβαινε.. ήσυχοι και συντονισμένοι. Αυτή ήταν μια στιγμή συγκίνησης, αλλά δεν είχα- σε καμία περίπτωση- την έπαρση του «σας έχω».

Τελικώς γιατί θέλησες να γίνεις καλλιτέχνης; Σε κάνει χαρούμενο αυτό που είσαι τώρα;
Ξεκίνησε από την τεράστια ανάγκη μου να βρω μία παράλληλη πραγματικότητα. Αυτό που ζούμε, αυτό που ζούσαμε ανέκαθεν, δεν αντέχεται. Το ζητούμενο, όμως, δεν ήταν και δεν είναι να χαθώ σε αυτό το παράλληλο σύμπαν, αλλά να δημιουργήσω τοπία διαφυγής και τοπία γνωριμιών με καταστάσεις άλλες… οριακές για να μπορώ να αντιμετωπίζω πτυχές της ζωής. Μέσα από τα έργα και τους ανθρώπους που συνεργάζομαι μπορώ να φτιάχνω καινούριες και καλύτερες συνθήκες που ανακουφίζουν τη σχέση μου με την υπόλοιπη πραγματικότητα. Χαίρομαι πολύ για αυτά που έχω καταφέρει αφού συνεργάστηκα και συνεργάζομαι με ανθρώπους που θαύμαζα και αγαπούσα πολύ καλλιτεχνικά. Τώρα που βρίσκομαι να δουλεύω μαζί τους νιώθω πολύ όμορφα.

Είπες ότι αυτό που ζούμε είναι ανυπόφορο. Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πιο δύσκολο να αντέξει κάποιος τη σήμερον ημέρα;
Ο φασισμός και το μίσος απέναντι στην ανθρωπότητα που διαρκώς αυξάνεται. Επίσης η μόνωση. Για να αντιμετωπίσουμε τις κακές οικονομικές συνθήκες και όλα όσα κάνουν τη διαβίωσή μας  πολύ δύσκολη αναγκαζόμαστε να γυρνάμε γύρω από τον εαυτό μας. Να κλεινόμαστε σε αυτόν και να δίνουμε μία αέναη μάχη για να τα καταφέρουμε. Αυτό είναι αφόρητο… η ανωμαλία της ανθρώπινης φύσης

Στη δική σου πραγματικότητα, στην καθημερινή σου ζωή, πώς θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου; Τι δεν αντέχεις στον χαρακτήρα σου;
Δεν αντέχω την τεμπελιά που έχω σε πρακτικά ζητήματα της ζωής, όπως το να πληρώνω λογαριασμούς ή να φτιάχνω το σπίτι μου. Επίσης είμαι “κλειστός” στις επαφές μου και θέλω χρόνο προκειμένου να γίνω δοτικός… θέλω χρόνο για να εμπιστευθώ και να μπορέσω να δώσω αυτό που μπορώ σε αυτούς που αξίζει- στα δικά μου μάτια- να βρίσκονται γύρω μου.

Χαρακτηριστικά αυτών των ανθρώπων χρησιμοποιείς στα έργα σου;
Παρατηρώντας τη ζωή και τους ανθρώπους, κοντινούς ή μη, σίγουρα κρατάς κάποια πράγματα που μπορεί – υπό συνθήκες- να τα θυμηθείς και να τα φέρεις σαν υλικά αλλά όχι προαποφασισμένα. Σε κάθε έργο αυτό που έχει πολύ μεγάλη σημασία έχει η γραφή του συγγραφέα. Αν προκύψει κάτι- ασυναίσθητα- τότε ναι… το βάζεις μέσα στο έργο και το διαμορφώνεις.Αναφέρθηκες πριν στην κοιλάδα των δακρύων, αλλά και την άκρατη χαρά. Ποιο από τα δύο υπερτερεί στην ζωή μας, επιλέγουμε το κλάμα ή το γέλιο;
Είμαστε τόσο νεκρωμένοι που δεν υπάρχει ούτε γέλιο αλλά ούτε και κλάμα. Αυτά τα δύο έχουν μια εκδήλωση.

Μπορούμε; Θα συνέλθουμε;
Είμαι αισιόδοξος και πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε. Όμως είμαστε στάσιμοι εδώ και χρόνια. Δεν αναφέρομαι στους Έλληνες… όλος ο κόσμος έτσι είναι. Είμαστε- συνολικά- στάσιμοι και αναχρονιστικοί σε σχέση με την υπεράσπιση αξιών. Η επιβεβαίωση, η επαλήθευση της καταστροφής μας μπορεί να αποτελέσει μια καλή αρχή προκειμένου να έχουμε την ικανότητα αναδόμησης… κάποια στιγμή.

Οι «Βρυκόλακες» μπορούν να μας αλλάξουν την ψυχή και το μυαλό;
Την ώρα που δουλεύω πάνω σε μία παράσταση δε σκέφτομαι τίποτα τέτοιο. Όταν όμως υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και σου μιλάνε, όταν σου λένε ότι με αφορμή μία παράσταση έχουν μπει στη διαδικασία κάτι να κάνουν, κάπως να προχωρήσουν το μόνο που μπορείς να νιώσεις είναι συγκίνηση… Για τους «Βρυκόλακες»… θα δείξει.Σε αυτή τη φάση – λίγο πριν την πρεμιέρα- υπάρχουν στιγμές που χάνεις τον ύπνο σου;
Χάνω τον ύπνο μου – έτσι κι αλλιώς. Αλλά λίγο πριν την πρεμιέρα και εξαιτίας της μεγάλης εξάντλησης μπορεί να πέσω για ύπνο –κάποια στιγμή- χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Το μέλλον σε αγχώνει; Με την έννοια ότι σε μικρή ηλικία έχεις καταφέρει αρκετά και σημαντικά. Αναρωτιέσαι- για παράδειγμα- τι θα συμβεί την επόμενη δεκαετία;
Όταν το σκέφτομαι – το μέλλον- έχω τελείως διαφορετικά πράγματα στο μυαλό μου. Θα ήθελα να έχω έναν δικό μου χώρο με μόνιμους συνεργάτες. Από την άλλη θα μου άρεσε να μην είμαι στην Ελλάδα, αλλά να δουλεύω στο εξωτερικό με μία καινούρια καλλιτεχνική ταυτότητα. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι βρίσκομαι σε απορία χωρίς κάτι ξεκάθαρο και αποφασισμένο.Μετά τους «Βρικόλακες»;
Έρχεται  «Το ξύπνημα της Άνοιξης» με πολλούς και νέους ανθρώπους, με παιδιά που μόλις έχουν τελειώσει τις θεατρικές τους σπουδές. Αυτό θα γίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Το καλοκαίρι έρχονται οι «Νεφέλες» του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο.

*Ο Γιώργος Βλαχογιάννης είναι συντάκτης του spirto.net.
Ευχαριστουμε το site για την παραχώρηση του κειμένου και τη συνεργασία.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Τίτλος
Καλλιτέχνης

Background