flowers in the big parade deep inside your heart

«Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο…»! Οι Στέρεο Νόβα εμφανίστηκαν στο Nostos Festival!

Written by on 18 Ιουνίου 2018

«Μετά από πολλά χρόνια σκεφτήκαμε να δώσουμε μια ζωντανή συναυλία. Είναι μια καλή στιγμή, χρειάστηκε καιρός για να καταλάβουμε κάποια απλά πράγματα στη ζωή. Θέλουμε να μοιραστούμε με τους φίλους μας μια ακόμη μουσική συναυλία, μια ανθολογία από όλα τα τραγούδια μας, τη σκάλα, την εστίαση όπως το μέτρημα από το μηδέν ως το άπειρο».

Ένα δελτίο τύπου, ένα όνομα ανάμεσα στα άλλα και ένα ψίθυρος να πνίγει τις αναμνήσεις. Μαζί μετά από χιλιάδες χρόνια (μοιάζει). Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Πάρκο. Ιούνης ’18. Summer Nostos Festival. Καλοκαίρι. Ίσως. Μαζί με βροχή, ίσως. Δελτίο τύπου και μετά δίσκος. Νέος δίσκος. Ένας μεγάλος Ουρανός. Να σε κοιτά.  Να σ’αγκαλιάζει. Και να σ’ αγαπά. Όπως τότε!

Προσωπική εμπλοκή. Οι βόλτες στο Θησείο, οι βόλτες με την Πιούζη, το φως της πόλης στα βαθιά 90’s, το Γκράφιτι,«αν μου έδινες χρόνο θα καταλάβαινες, πως λίγα πράγματα αρκούν, θα το ένοιωθες», το διώροφο της Λένορμαν, η ζωγραφική του Μιχάλη, οι λέξεις του Κωνσταντίνου, «από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη, αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει», το πρώτο οπισθόφυλλο γεμισμένο από ευχαριστίες αγάπης, η Μαντόνα, τα χορευτικά της «Κόκκινης Σκύλας», οι συνταγές της Δήμητρας, τα παιδιά απ’ το Περιστέρι, τα μεσημέρια της Κυριακής πνιγμένα σε φιλιά και φίλους, η πρώτη φορά που άκουσα τον «Εξώστη» στο παλιό κασετόφωνο, η Λάγγερη στην Πάρο, ο Τάσος, το γουόκμαν πάνω στην άμμο και η πρώτη μου προσπάθεια να τους συστήσω στον κοζμο εκεί έξω, «έλεος είναι κάτι που κανείς δεν το θέλει, μέχρι που φτάνεις στο σημείο να βγάζεις το χέρι», ένα κρεβάτι και ένα σκύλος,  η πρώτη παράσταση…στο Καφέ Παράσταση.

Προσωπική εμπλοκή. Χειρισμός προτζέκτορα. Βαρύγδουπος «τίτλος». Βαρύς ρόλος. Στριμωγμένοι σε μια εσοχή, το άγχος της πρώτης ποτίζει τους τοίχους, η πόλη όμως καλωσορίζει τους νέους της ήρωες με απρόσμενη γενναιοδωρία. Ενθουσιασμός, απλόχερα χαμόγελα, άντε και στο «Ρόδον» φωνάζει κάποιος, δύσκολο απαντά ο Κωνσταντίνος, θέλουν πολλά λεφτά. Ένα χρόνο μετά το «Μάνα» του Μιχάλη από το «Μικρό Αγόρι» θα ακουγόταν τσίτα εκεί και η πρώτη τους αυτή εμφάνιση στον τότε ναό των αθηναϊκών συναυλιών θα πέρναγε στην ιστορία με χρυσά αγαπησιάρικα γράμματα!

«Η αφίσα είχε τοιχοκολληθεί στα Εξάρχεια μόνο, με τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Αναρωτιέμαι ακόμη τι ήταν αυτό που παρακίνησε εκείνα τα παιδιά να έρθουν να μας ακούσουν – ήμασταν τόσο άγνωστοι. Σαν να βρισκόμασταν ανάμεσα στον αποσυντονισμό και στον προγραμματισμό».
(Περιοδικό «Δίφωνο», τεύχος 47, Αύγουστος 1999 – Κείμενο Κ.Βήτα)

 

Οι αφίσες των Στέρεο Νόβα φτιαγμένες συνήθως πάνω στην μαγική «οκτάβα» του Α4, ξεκολλημένες από τους τοίχους των Εξαρχείων κυρίως αλλά και από άλλες γειτονιές του κέντρου στα late 90’s, συνεχίζουν να διηγούνται ακόμη τη δική τους ιστορία.Τα πόστερ των Στέρεο Νόβα, αποκλειστικό δώρο τους στην Αθήνα δεν έμπαιναν σε περιοδικά, σπανίως έπαιρναν χρώμα, είχαν κυρίως ασπρόμαυρο ταπεραμέντο και βασικό τους μέλημα την επικοινωνία.

Ένα καινούργιο live, ένα απόσπασμα από το αγαπημένο βιβλίο του Κωνσταντίνου, ένα ποίημα, «κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες, είχα τόσα ωραία πράγματα και εσύ μου τα χάλασες», μερικές λέξεις ή φωτογραφίες άτακτα ή και τακτικά σπαρμένες στο λευκό κενό. Τις ψάχναμε με μανία. Καμία φορά τις πρόσφεραν σε στοίβες και στις συναυλίες, καμιά φορά όχι, απλά έπρεπε να οργώσεις το κέντρο και να γδάρεις τους τοίχους με προσοχή για να ξεκολλήσουν κατά πως πρέπει, ατάραχες και περήφανες μέσα σε χέρια που έτρεμαν από εφηβική συγκίνηση.

Οι αφίσες, πόστερ, όπως θέλεις πες τες, σκηνές σκέψεις, ιδέες του Κωνσταντίνου έμπαιναν στο φωτοτυπικό και γινόντουσαν κλώνοι, δεκάδες όνειρα που προσγειώνονταν «αργά τις νύχτες με σελοτέιπ στις τσέπες» σε κολώνες, σε αλάνες, σε μισογκρεμισμένα σπίτια, σε δρόμους που ξενυχτούσαν αλκοόλ και έρωτα!

Στα παράξενα εκείνα χρόνια που δεν υπήρχαν κινητά, ίντερνετ και σόσιαλ μίντια, οι αφίσες τους ήταν οι ωραιότερες προσευχές και τα πιο ταξιδιάρικα πουλιά. Που ξέραμε όμως… και που πάνε αλλά και προς τα πού πετάνε!

Wipeout η μόνη εταιρία που μισοάνοιξε την πόρτα για την πρώτη φορά:(«Το πήγαμε παντού. Δεν άρεσε σε κανέναν απ’ τους υπεύθυνους  Η δικαιολογία ήταν ότι ήταν αντιεμπορικό. Δεν υπήρχε ρεφραίν, δεν μπορούσε να τραγουδηθεί απ’τη μάζα.»). Coti K στον προγραμματισμό: το τρίτο η τέταρτο ουσιαστικά μέλος ανάλογα την εποχή, Στάθης Τσαγκαρουσιάνος ο πρώτος που ένοιωσε και έγραψε στις «Επιλογές» του, στην Ελευθεροτυπία, για αυτό το νέο γκρουπ:  «Θυμάμαι ήταν Ιούνιος, όταν βγήκε τα χαράματα της Κυριακής η εφημερίδα, γυρνούσαμε από κλάμπινγκ στην Ομόνοια και φωνάζαμε απ’ τη χαρά μας».

Οι συναυλίες. Το τρακάρισμα της φωνής του Κωνσταντίνουπου που ποτέ- χρόνια μετά-δεν έφυγε. «Θα έφευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;». Ο ρυθμός. Η επαφή. Η σκηνή. Αυτή η καθόλου παράξενη αίσθηση πως τραγουδά για σένα μόνο. Αλλά μόνο. Οικειότητα. Αγάπη. Υπερβολή; Καθόλου. Ο έρωτας ξεκινά από το σπίτι κι αυτό είναι ένα σπίτι που δεν θες ποτέ να αλλάξεις.

Στιγμές. Η πρώτη συναυλία στο «Καφέ Παράσταση». Η πρώτη εμφάνιση στο «Ρόδον». Το απρόσμενο comeback στο πάρτι της Lifo, το 2008, εκεί στο εργοστάσιο Μπήτρου. Και τώρα ξαφνικό cookie στο Nostos festival. Αν το επιτρέψει ο καιρός. Όπως και να ‘χει όμως ραντεβού εκεί. Πάνω στα κάγκελα.  Όπως κάθε φορά!

Αστεράκι: Δύο χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση το 1992, το MTV υποκλίνεται. Δικαίως!

«Να φέρουμε στον κόσμο τουλάχιστον ένα παιδί
ή ν’ αγοράσουμε καλύτερα μια γάτα ή ένα σκυλί
να υπενθυμίζει μια ανύπαρκτη σχέση
αυτή που είχα κι αυτή που ελπίζω να έρθει»
(Σημείο ζωής/ Στέρεο Νόβα/Χριστίνα Τοτ/Βιταμίνα Τεκ/ 1997)

Δημήτρης Πάντσος


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Title
Artist

Background