flowers in the big parade deep inside your heart

The Favourite: Μήπως ήρθε η ώρα, τελικά, να αγαπήσεις κι εσύ μια ταινία του Λάνθιμου;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΙΣ 10 Ιανουαρίου 2019

Από την Πέμπτη 7/2, η ταινία «The Favourite» βγαίνει κι επίσημα στους ελληνικούς κινηματογράφους. Προηγήθηκε μια εβδομάδα«βάζω το ποδαράκι στο νερό μην και είναι κρύο». Τελικά ήταν ζεστό. Πολύ. Τα δύο σινεμά που προηγήθηκαν της κανονικής προβολής της και τσέκαραν την τάση, είδαν τις αίθουσες τους να γεμίζουν με μια «ελληνική» ταινία και τον κόσμο στο τέλος, να χαμογελά ελεύθερα και αβίαστα. Και κάπως έτσι μια περίεργη πρόταση σε ταινία εποχής, από έναν Έλληνα σκηνοθέτη που πολλοί αγαπούν να μη καταλαβαίνουν, ξεκινά την καριέρα της, σε μια χώρα που αν έχεις χιούμορ, χιλιόμετρα μακριά από κωμωδίες τύπου «The Bachelor 3», εμπορικό χαϊρι δεν κάνεις.

Ο Γιώργος Λάνθιμος και η πρώτη του ταινία εποχής.

«Οκ είναι υποψήφιος…αλλά να πάρει και κανένα». Κι αυτό ελέχθη με αυστηρότητα!
Η δαιμόνια Elina στέλνει φουμπουκικό ρεπορτάζ από τις πανελατζούδες των πρωϊνάδικων. Είναι έξαλλες. Δεν κατανοούν το ξαφνικό φλέρτ του εκπροσώπου του Greek Weird Cinema, με το παχύ παγκόσμιο κινηματογραφικό mainstream. Στριμώχνονται μπροστά στο κόντρα πλακέ που «ράφτηκε» μόνο γι’ αυτές, λοιδορούν, κοάζουν, και σκούζουν. «Μην την «πατήσουμε» όπως με τον τενίστα» μονολογούν καθώς το ρεπορτάζ συνεχίζεται ανελέητα. Θα κάνουν τα πάντα (και το κάνουν) για να κερδίσουν αυτό που τους αναλογεί: Τα 0,00005 δεύτερα, στα πάνελ της κακομοιριάς. Προσπαθώντας με λύσσα, να έχουν άποψη –στα μπουζούκια του μυαλού τους- για κάτι που ούτε καν τους ενδιαφέρει. Και ούτε που αναγνωρίζουν.

Στο δια ταύτα όμως τώρα και μακριά από την «ζήλεια-ψώρα» της όποιας 50’ς τηλεοπτικής γειτονίας. Το «The Favourite»«Ευνοούμενη» για τους ατίθασους τω πνεύματι μεταφραστές) είναι μια σπουδαία ταινία, από ένα σπουδαίο auteur που ξέρει τι του γίνεται, που ξέρει ποιος είναι και κυρίως που ξέρει τι δεν θέλει και τι δεν θα θυσιάσει για να τα καταφέρει. Είναι μια ταινία που έχει ρυθμό, έχει εικόνα, έχει –κοίτα να δεις- συναίσθημα, έχει χιούμορ (θενκ γκοντ ιτς μπριτις), έχει κινηματογραφικό τσαγανό, έχει θράσος (με την εντελώς καλή έννοια), έχει άποψη κι έχει φυσικά μια βαθιά κριτική ματιά σε ότι συμβαίνει, αυτή τη στιγμή, γύρω του.

Η ανανέωση στο είδος εποχής (που ίσως τελικά είναι και αυτή που θα φέρει τα πολλά Όσκαρ στη τσέπη της ταινίας), έγκειται τελικά, όχι τόσο στη απλόχερη χρήση του ευρυγώνιου στην φωτογραφία, ή στην τόσο έξυπνη χρήση των τεράστιων δωματίων για τις ανάγκες ενός ή το πολύ δύο ατόμων. Ούτε καν στην καυστική και απλόχερα διασκεδαστική χρήση της γεμάτης με σεξουαλικές εικόνες, γλώσσας. Η ανανέωση σε αυτό το είδος εποχής- που τι ειρωνεία ήρθε από τον τελευταίο που θα περίμενες ποτέ να ασχοληθεί με αυτό- έχει να κάνει καθαρά και μόνο με τη ματιά. Αυτή που ψάχνεις και βρίσκεις μόνο στα μεγάλα έργα. Που κρύβει μέσα της την πιο δυσεύρετη ρωγμή στο χρόνο. Που συνδέει το εκεί με το εδώ. Το τότε με το τώρα.

Στην εποχή του #metoo και ενός (αναγκαίου ίσως για την ώρα) political correctισμού, ο Λάνθιμος, τολμά και κουνάει όχι το δάχτυλο αλλά το μπουκάλι, μέχρι τουλάχιστον ο σκεπτόμενος φελλός βρει τη διέξοδο που επιθυμεί, και εκτιναχτεί μακριά από ότι τον εγκλωβίζει. Οι γυναίκες του, τα κορίτσια του, είναι αυτό που δείχνουν. Και τίποτα άλλο. Γατούλες και ύαινες. Αστείες και κυκλοθυμικές. Κανονικές, ευάλωτες και σκληρές. Όπως όλοι οι άλλοι γύρω τους. Τίποτα περισσότερο. Και τίποτα λιγότερο.

Οι άνθρωποι του Λάνθιμου (στην ταινία)

Olivia Colman/ Rachel Weisz/ Emma Stone /τα κορίτσια του και τα τρία προτεινόμενα για όσκαρ/ η πρώτη για το πρώτο γυναικείο/ οι άλλες για το δεύτερο/ αν υπήρχε κινηματογραφικός οσκαρικός θεός/ θα γινόταν ανατροπή/ και θα το μοιράζονταν/ γιατί θα είναι η αδικία της χρονιάς /αν μείνει εκτός έστω και μία.

Nicholas Hoult/ James Melvilie/ Basil Eidenebenz/ τα αγόρια του/ ηθελημένα χωμένα στις περούκες τους και χαμένα στις Λανθιμικές σκιές/ χωρίς οσκαρική υπενθύμιση/ πάντα όμως εκεί/ με την μάσκαρα-κοίτα τώρα ανατροπή- έτοιμη να τρέξει.

Robbie Ryan / στη φωτογραφία / αυτός ο απίθανος Ιρλανδός στην πρώτη του/ αν είναι δυνατό/ οσκαρική υποψηφιότητα/ και εκεί που αναρωτιέσαι/ από πού έπεσε στη γη/ ανακαλύπτεις πως ήταν αυτός/ που έκανε την υπέροχη φωτογραφία στο «American Honey» / και στο «I, Daniel Blake»/ και πιο παλιά στο «Fish Tank»/ και ναι είναι αυτός που πήρε/ και τα εκατό βραβεία/ για τη φωτογραφία του στο Iron sky του Paolo Nutini.

Debora Davis & Tony McNamara / στο original σενάριο/ υποψηφιότητα με μεγάλη πιθανότητα να φύγει από το πάρτι με το οσκαρικό αγαλματάκι/ η πρώτη έγραψε το στόρι κάπου στα 90’s/ και ξεχάστηκε περιμένοντας / όλα αυτά τα χρόνια/ για μια ευτυχή κατάληξη/ ο δεύτερος ανέλαβε να το φέρει στην μεγάλη οθόνη/ φήμες λένε πως η συνεργασία του με τον Λάνθιμο δεν θα μείνει σε αυτό/ ο Ευθύμης να πάρει θέση…

Sandy Powell/ στα κοστούμια/ παλιοσείρι και τεράστιο όνομα/ με εννέα υποψηφιότητες και τρία Όσκαρ/ σύνολο δώδεκα επισκέψεις στο πάρτι της Ακαδημίας/ εδώ/ στο πλάι του ανεξάρτητου greek weird τύπου/ σαν να βρίσκει το παλιό της σαρδόνιο κέφι/ από την εποχή που έντυνε τις ταινίες-διαμάντια του Derek Jarman και της Sally Potter/ εκεί στα βαθιά 90’s.

Γιώργος Μαυροψαρίδης/ στο μοντάζ/ σταθερός συνεργάτης του σκηνοθέτη από την πρώτη προσωπική του ταινία «Κινέτα»/ είναι ένας άλλος Λάνθιμος μέσα στον Λάνθιμο/ αν το μοντάζ είναι το άλφα και το ωμέγα σε ένα κινηματογραφικό σύμπαν/ σ’ αυτή την περίπτωση είναι όλη η αλφάβητος/ αν η ταινία πάρει ένα και μόνο Όσκαρ ας το πάρει αυτός/ γιατί είναι αυτός που τελευταία στιγμή /(δούλευε σε άλλο πρότζεκτ)/ ήρθε/ και ανέδειξε/ αυτό που το ίδιο το υλικό χρειαζόταν.

Fiona Crombie & Alice Felton/ στο production design/ φυσικά υποψήφιες για όσκαρ/ και καθώς μιλάμε για ταινία εποχής/ όλα αυτά τα εκπληκτικά δωμάτια/ οι απίθανοι κρυφοί διάδρομοι /η κουζίνα/ η βιβλιοθήκη/ τα σαλόνια/ και η αγγλική εξοχή που τα περιτριγυρίζει / πέρασε (αν) με θαυμαστή επιτυχία από το μικροσκόπιο τους/ γιατί κακά τα ψέματα χωρίς αυτά τα σκηνικά να «καθοδηγούν»/ θα μιλούσαμε και για άλλη ταινία.

Δημήτρης Πάντσος


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track
Τίτλος
Καλλιτέχνης

Background